JanJaap & Joanneke

terug in NL

2011-08-20T12:47:00.002+02:00

We zijn alweer 11,5 weken terug in Nederland.

Wat gaat de tijd toch snel!

Ondertussen zijn we allebei alweer volop aan het werk.

Jan Jaap doet van alles en nog wat. Hij werkt op dit moment veel op een zelfstandig wonen groep in Harderwijk. Verder heeft hij veel met een vriend van ons gewerkt en grondboringen gedaan, hij is met de stratenmakers meegeweest, sloopwerkzaamheden en ga zo maar door.
Hij heeft een aanbieding gekregen om een opleiding te doen binnen ‘s Heerenloo. Hij is aan het kijken wat het beste bij hem past.

Ik (Joanneke) werk op dit moment bij Ruchama in Raalte.
Dit is een vrouwenopvang waar vrouwen met kinderen kunnen wonen. Zie voor meer info: http://www.dehoop.org/site/ruchama Nee, dus even niet in het onderwijs. Ik heb echt het idee dat ik hier op de goede plek zit op dit moment. En het is echt een hele uitdaging omdat ik hier geen opleiding voor heb gedaan en het gewoon ontzettend mooi werk is..Eigenlijk is het werk best vergelijkbaar met wat ik deels in Namibie heb gedaan.. wie weet in de toekomst nog SPH. Ik heb het er iig heel erg naar mijn zin! Maar ik wil graag naast dit werk af en toe nog wat invallen in het onderwijs en dan het liefst speciaal onderwijs.

Natuurlijk missen we Namibie nog wel.

Een paar weken terug zat ik er best wel doorheen.
Al die verwachtingen vanuit mensen in NL, de drukte, zoveel afspraken die we nog moesten (moeten) maken met mensen (veel leuke hoor!) en verder nieuw werk, nieuw huis etc etc.
Dan verlang ik weer terug naar de rust in Namibie!

Het vergt meer moeite om weer in te passen in Nederland dan dat we verwacht hadden.
We hebben dus even rust in moeten bouwen. Minder afspraken ‘s avonds. Dit heeft heel veel rust gegeven al moeten we nog steeds duidelijk grenzen aangeven.
Jan jaap gaat het wel allemaal wat gemakkelijker af, echt een man die zich minder druk maakt om verwachtingen van anderen, die thuis en werk goed kan scheiden ed.

Verder zijn er momenten dat we de mensen daar heel erg missen.
Vooral als je weer iets leest of hoort over de kinderen daar. Of een vergelijkbare situatie tegen komt.
Gelukkig worden we goed op de hoogte gehouden en we kunnen elke moment waar we ook maar zijn voor de mensen daar bidden!
Maar toch... je bent er niet meer bij, je heb niet direct grip op de situaties die zich voor doen.
Gelukkig is er een goed team daar aanwezig, maar we missen de kids en het team wel hoor!

Verder hebben we weer moeten wennen aan heel veel kleine dingen:
- Regelmatig (nog steeds) aan de verkeerde kant van de auto in willen stappen
- Verkeerde kant van de weg gaan rijden
- Het brood wat ze in NL in 1 keer veel groter hebben gemaakt (na een paar dagen kwam ik erachter dat het brood hier altijd zo is geweest maar dat het in Namibie gewoon veel kleiner was)
- De eerste dagen zei ik als ik een winkel uitliep: nou lekkere dag nog. (in Namibie zeiden we: lekker dag) ik moest er echt over nadenken hoe we dit altijd in NL deden.
- De was kun je gewoon buiten laten hangen in NL (op het begin wilde ik buiten alles op gaan ruimen voordat we gingen ivm dat het gestolen zou kunnen worden haha)
Jan Jaap zijn zwembroek is in Namibie van de waslijn gestolen dus in een winkel vertelde ik dat hij een nieuwe zwembroek moest kopen omdat die van hem gestolen was. Hierop was de reactie: ‘welke gek gaat nu een zwembroek stelen’ mmm ow ja, zulke situaties kennen ze hier in NL niet ;)
- Heel cliche maar het is echt waar. We moesten (wordt al iets minder) er heel erg aan wennen dat de mensen hier heel veel eten weggooien. In Nambie werden de vuilniszakken gestolen dus je gooide echt geen eten weg, want dit kon je niet verantwoorden.
- In Kampen is er zoveel veranderd aan de wegen dat ik even niet wist waar ik langs moest
- Verder winkels die er niet meer zijn, fietspaden wegen die aangelegd zijn etc
- Soms nog afrikaanse woorden gebruiken (wordt steeds minder)
- Alle baby’s die geboren zijn.
Zo kan ik nog wel even door gaan...

Gister avond was er nog een situatie, ik wilde de cola fles in de prullenbak gooien.
In Namibie worden alle flessen gewoon weggegooit, zit geen statiegeld op.

Al met al een hele omschakeling. Op het begin is het nog nieuw voor mensen dat we terug zijn maar iedereen gaat hier natuurlijk weer door met zijn of haar leven.
Wij natuurlijk ook maar ik merk dat er de laatste weken steeds weer herinneringen boven komen. Op mijn werk zeggen de vrouwen al ‘ow, komt ze weer met haar Namibie hoor’ haha. Op het begin leef je in een roes en denk je er niet echt aan terug maar nu komt er steeds meer boven.
De situatie hier is voor heel veel mensen niet zo snel veranderd maar voor ons wel..
Maar dan besef ik me ook weer dat we eigenlijk nog maar heel kort geleden terug zijn gekomen en dat we ook wel echt een hele tijd weg zijn geweest...

We weten wel dat het goed is om weer terug te zijn, maar natuurlijk blijven we het missen.
We hopen echt binnen twee jaar weer terug te gaan om te kijken hoe het dan met iedereen in Namibie is.

Liefs, Joanneke

nog 3 maand...

2011-02-24T19:55:00.002+01:00

Het is alweer een tijdje terug dat we een berichtje op de site hebben geplaatst... dus dat mag ook wel weer een keer.. (zie achteraf dat het ook wel een lang verhaal is geworden.. haha)

Er is veel gebeurd in die tussen tijd. De familie van der Kooi is op bezoek geweest, veel wisseling in vrijwilligers, we hebben nu twee schoolklassen, nieuwe kids in huiswerkklas, container aangekomen, andere huisjes bijna af etc

Familie Knooi
Jaja de familie van der kooi is op bezoek geweest. Dit was echt heel erg leuk.
Eindelijk kun je laten zien waarmee je bezig bent, waar je woont etc. Helaas was er schoolvakantie en hebben ze het programma niet zien draaien maar ze hebben wel heel veel kinderen ontmoet, we zijn nog een dagje met een hele groep kinderen wezen zwemmen en hebben een kerstmaaltijd met de kids gehad.
Verder hebben we ze eerst van het vliegveld in Johannesburg (zuid Afrika) opgehaald en zijn we daar vanaf naar Kaapstad gereden. Wat een prachtig land is Zuid Afrika (een echte aanrader)!! Het was ook heerlijk om even weg te zijn uit Rehoboth. De maanden daarvoor hebben we hier ook veel meegmaakt en eigenlijk ben je nooit weg van ‘je werk’ dus heerlijk om even ergens anders te zijn.

Nieuwe collega’s
Willemien en Wilfred zijn 6 weken in Nederland geweest en verder hebben we hier een aantal nieuwe vrijwilligers. Gerrit Jan & Marlies zijn hier alweer een tijdje, Gerrit-Jan houdt zich vooral bezig met de bouw en Marlies is verpleegster. Gerard en Heleen zijn een echtpaar wat echt voor langere tijd hierheen willen komen. Ze zijn hier nu 10 weken en gaan dan weer terug naar Nederland. Ze willen eerst hun huis verkopen voordat ze hierheen gaan komen (voor iig 3 jaar) dan hebben we Jolanda. Zij is bijna klaar met haar studie creatieve therapie (die kennis kunnen we wel gebruiken!) en Peter Hiscock. Hij is klaar met SPW en helpt bij alle activiteiten en geeft zelfs engelse les.
Leuk hoor uitbreiding van het team. Het RKC gaat natuurlijk steeds groter worden dus er is steeds meer hulp nodig. Al willen we er in de toekomst echt naar toe dat het helemaal gedraait wordt door de lokale mensen!

Over de lokale mensen gesproken... we maken steeds weer nieuwe dingen met deze mensen mee...

We zijn nu gestart met een tweede schoolklas en in de huiswerkklas zitten allemaal nieuwe kinderen. Maar een groot deel van de kinderen is niet op komen dagen (waarvan we dachten dat ze graag wilden komen). Het is altijd maar afwachten hoe alles loopt. Gelukkig zijn we allemaal erg flexibel (geworden).
Het is erg lastig dat heel veel van deze kinderen/jongeren niet komen omdat ze alchohol en drugsverslaafd zijn. Ze kunnen het niet opbrengen om de hele dag hier naar school te gaan of als ze naar een reguliere school gaan kunnen ze het niet opbrengen om ‘s middags ook nog hier te komen. Die tijd benutten ze liever om of te zoelaaen (bedelen) voor geld of flessen te verzamelen om die in te wisselen voor geld. Frustrerend als je ziet dat deze jongens in de leeftijd vanaf 13 jaar al zo verslaafd zijn dat ze het niet op kunnen brengen om naar school te gaan.
Dagelijks rijden we de wijk in om de kids op te zoeken en soms onder dwang (helaas) ze naar school te brengen.
Sommigen van hen zien in dat het beter is om naar school te gaan maar heel veel ook niet...
En ja we praten er ook regelmatig over: in hoeverre kan je op die leeftijd eigen keuzes maken?!?!
In Nederland maken ouders of instellingen deze keuzes voor kinderen maar hier doet niemand dit voor ze. Als de kinderen/jongeren echt niet willen houdt het helaas op!
Erg moeilijk en verdrietig hoor. Je gunt het de kinderen zo, je weet dat het beter voor hun toekomst is. Je steekt heel veel tijd, liefde, engergie en geld (voor alle schoolspullen, schoolgeld ed) in een kind wat na alles na een paar weken weer opgeeft. Wat ik dan wel denk:
‘de kinderen hebben wel gezien hoe je in ze geinversteert hebt en we hopen en bidden dat ze hieruit op mogen maken dat we echt gek met ze zijn, en we bidden natuurlijk vooral dat ze God leren kennen met heel hun hart!’ Bidden jullie mee?

Ik kan wel heel veel persoonlijke verhalen vertellen van kinderen maar dan wordt het een erg lang bericht. Ik stel 1 kind aan jullie voor.

1 verhaal..
Elvino is 13 jaar. Hij is een paar jaar naar school geweest. Hij is gestopt op de helft van schooljaar 5 (Graad 5). Daarna is hij 1,5 jaar niet meer naar school geweest.
Zijn vader is een paar jaar terug overleden en zijn moeder kijkt niet meer naar hem om.
Hij wordt opgevoed door zijn omda van 80 jaar (wat hier erg erg oud is).

We leerden hem kennen op een kidsclub. Voordat de kidsclub begon hoorden we gejoel buiten de poort. Toen ik daar aan kwam lagen twee kinderen vechtend op de grond. Elvino had een meisje van onze huiswerkklas met een stuk glas in haar arm gestoken. Ik heb ze uit elkaar gehaald (wat erg moeilijk ging want ze waren echt verschrikkelijk kwaad op elkaar) De blousen waren kapot gescheurd en daar stonden twee boze en verdrietige kinderen naast mij.
Toen ze eindelijk stil waren (want helaas gaat het bekvechten altijd in hun eigen taal; khoi khoi) heb ik ze apart genomen daar met ze gepraat en gebeden. Uiteindelijk heeft Elvino zijn excuses aangeboden. Goed helemaal mooi op naar de kidsclub..
Toen begon een andere lokale vrijwilligster zich ermee te bemoeien (helaas kennen ze hier geen pedagogische vaardigheden ;)) ‘jij stom joch, jij maakt ook altijd ruzie, ga maar naar huis laat je maar slaan, je doet ook nooit wat goed, je steelt je....’ zo ging dit ongeveer.
Elvino weer helemaal overstuur.. en liep boos en verdrietig naar huis.
Aiaiai daar ging mijn hele verhaal over liefde aan dit jochie..
5 minuten later stond het buurmeisje aan de poort en zei tegen de vrijwilligster (die zo kwaad was geweest tegen Elvino) dat ze gelijk moest komen want dit jochie had zichzelf proberen op te hangen.
Ik ben samen met haar naar zijn huis gegaan, daar zat Elvino op de grond hevig te snikken. Zijn oma had gezien dat hij zichzelf had proberen op te hangen in de boom in de tuin.
Alle buren erbij maar niemand die Elvino ook maar een knuffel gaf of hem probeerde te troosten. Dus heb hem in mijn armen genomen en mee naar huis genomen om tot rust te komen.
Hier vertelde hij ook dat hij het zo oneerlijk vond dat iedereen altijd boos tegen hem deed ze zeiden allemaal dat hij van alles steelt maar dit was niet waar etc.

Goed op dit moment wil je dit jongentje natuurlijk erg graag helpen. Hij vertelde dat hij eigenlijk ook weer heel graag naar school wilde. Dus we hadden afgesproken dat we hem in zouden schrijven voor de school en dat hij na school bij de huiswerkklas kon komen (zo konden we hem mooi in de gaten houden). Hij moest laten zien dat hij echt wilde door naar het kidscentre te komen. Helaas deed hij dit niet. Dit zijn zulke lastige situaties. Ga je dan door met je plan hem in de school te helpen of geef je het op omdat je denk dat het kind eigenlijk niet echt wil. ‘hij heeft toch gezegd dat hij wilde?’
Dus toch maar bij zijn huis langs. Gezegd dat hij de volgende dag naar het RKC moest komen als hij wilde dat we hem in gingen schrijven. ‘ja ik wil echt’ zei hij nog een keer.
Volgende dag was hij netjes op het RKC. Met veel moeite bij de school kunnen inschrijven, want de scholen zijn niet erg gelukkig met kinderen die al lange tijd niet naar school zijn geweest. Ze wilden hem een kans geven (op dit soort momenten maakt het heel erg verschil dat we blank zijn)

De eerste week is hij gewoon naar school geweest. Helaas niet elke middag bij de huiswerkklas. Steeds gezocht op straat maar nergens te vinden.
Die weer erna kwam ik hem ‘s ochtends tegen bij zijn huis. Hij was door een beestje in zijn wang gestoken dus genoeg reden om weer thuis te zijn (ja want dan kun je natuurlijk niet meer lezen en schrijven ;)) Goed volgende dag zou hij weer naar school gaan.. niet dus! Bleek aan het einde van de week dat hij de hele week niet naar school geweest. Jan Jaap gaat veel ochtenden vroeg uit zijn bed om hard te lopen. Die week erna ging JJ ‘s ochtends steeds naar zijn huis om te controleren of hij wel naar school ging. En ja hoor, maandag heeft een oom hem naar school gebracht (wij helemaal blij)... volgende dag hoorden we van andere kinderen dat hij ‘s middags naar huis was gegaan en de volgende dag weer niet naar school is geweest. Helaas was de oom niet meer bij huis en alleen zijn oma. En deze vrouw heeft ook echt de kracht niet meer om hem in de school te krijgen.
(ja ik weet het het is een erg lang verhaal maar zo weet je een beetje waar wij steeds meer bezig zijn.. voor ons is het soms ook een ERG lang verhaal! typ als reactie even: 'ik lees nog steeds..' ik ben namelijk erg benieuwd wie het nog leest op dit moment ;))
Dus maar weer bij huis langs gegaan. Meegenomen naar ons eigen huisje om even goed te praten.
De tralen rolden over zijn wangen ‘ja ik wil echt naar school’
Goed weer proberen. Vrijdag komt hij bij ons thuis aan. Hij was weggelopen van school want een meisje van zijn school pest hem ermee dat hij stinkt (zitten veel baster kinderen op school en hij is een van de weinig zwarte kinderen) dus ik mee naar school.
Toen de leerkrachten hem zagen stonden ze gelijk kwaad op en begonnen weer flink op hem te bekken. Blijkt dat hij heel opvliegeris is, vloeken en tafels door de klas gegooid. Hij had aan een juf gevraagd of ze sigaretten en bier voor hem kon kopen. Ja en een juf voor schut zetten dat kan hier echt niet. (ze kijken hier niet naar de voorgeschiedenis van het kind; waarom vertoont hij dit gedrag?)
Goed om een lang verhaal kort te maken.. de directrice wilde hem nog 1 kans geven...
En die kans heeft hij helaas deze maandag verkeken 
Lastig hoor.. maar dit alles komt door de drugs ed. Hij gaat liever geld bijelkaar verzamelen voor drugs dan dat hij naar school gaat!!

Zo hebben we nog veel meer van dit soort jongens in het programma.
Je wilt niet weten hoe vaak we voor dit soort jongens steeds weer naar hun huis rijden om ze op een plek te krijgen waarvan wij denken dat het het beste voor ze is.

Een ander jongen is ook aan de drugs maar kiest ervoor om wel ‘s ochtends naar school te gaan en ‘smiddags geld te verzamelen. Anderen komen soms stoned of dronken op school.
Je wilt ze zo graag helpen maar als ze niet willen.. en helaas reiken de middelen voor ons op dit moment niet verder..

Gelukkig hebben we ook kinderen in het programma waar we vorig jaar op dezelfde manier mee zijn begonnen en die nu wel trouw komen!!!
Het is toch steeds maar proberen en nieuwe oplossingen zoeken en uitproberen en daarnaast bidden dat ze wel blijven komen.

Gok, drank, drugs, en tabakverslaafden... ja die heb je hier genoeg, dan is er nog een goedkope verslaving: benzine snuiven.
Ik kan het zo goed begrijpen dat je naar deze middelen grijpt als je een uitzichtloos en liefdeloos leven hebt!

Nog 3 maand..
Jan Jaap en ik hebben nog een aantal dingen die we de komende tijd echt nog willen doen.
Ja want nog 3 maand en dan komen we weer terug naar NL. We vliegen 30 mei in de ochtend en komen ’s avonds in Dusseldorf aan.We hebben er heel veel zin om iedereen weer te zien in NL!
We hebben echt het idee dat Nederland het plekje is waar we dan horen te zijn. Maar het voelt natuurlijk erg dubbel!! We gaan de kids en de andere mensen hier (waar je toch heel veel mee opbouwt) heel erg missen. Je maakt zoveel met ze mee.
We hopen echt met een paar jaartjes terug komen om te kijken hoe hier alles dan gaat!
Je zit toch in een pioniersfase waarbij we heel veel hebben ontdekt en op hebben gezet en dat is erg lastig om los te laten. Maar gelukkig weten we wel dat er goede mensen achter blijven!
Jan Jaap geeft ook veel sportlessen hier. Helaas is hier nog niet goede vervanging voor. Het zou gaaf zijn als er iemand met ervaring vanuit NL hier nog alles goed op kan zetten en zo mensen van hier hierin kan opleiden. Dus als jullie iemand weten...  laat het weten!!

We hebben aardig wat opties qua huisjes. Dit is heel erg fijn. We zijn namelijk op zoek naar een huisje dichtbij Oldebroek. Centrale plaats wat familie en vrienden betreft, we kunnen overal op de fiets heen, of anders kunnen we de bus pakken. Als jullie nog wat weten..

Verder zoeken we ook werk! Het punt is dat we eigenlijk eerst een korte maand rustig willen acclimatiseren in NL en dan natuurlijk hard aan de slag.
Maar eerlijk gezegd zie ik (Joanneke) er best wel tegenop om weer in het drukke NL te komen, alle verwachtingen die mensen van je hebben en iedereen die met zijn of haar ding bezig is. Het is denk ik voor ons weer erg zoeken ‘hoe hier mee om te gaan’. Eerste maand hebben we ook bruiloften, zijn we bezig met iedereen weer te ontmoeten, werkplek zoeken en huisje inrichten, spullen uitzoeken etc. Haha nu ik dit typ bedenk ik me dat het voor jullie misschien over kan komen als overdreven maar ik denk echt dat we nog niet zo 123 weer zullen wennen in NL.
Maar de tijd zal het leren, en zoals ik al zei: ‘we zien er ook erg naar uit om weer terug te komen’.

We lezen het boek ‘levende hoop’ van compassion voor onze bijbelstudie. De volgende regel wil ik jullie graag meegeven:
Je naaste helpen is geen liefdadigheid maar gerechtigheid.
En je naaste zijn de mensen die je om je heen hebt, waar je ook bent!

Zo ik ben benieuwd wie er tot onder aan gelezen heeft... het is wel een erg lang stuk.. haha

Geniet die dag!!

Vechten om te (over)leven

2011-01-22T10:07:00.000+01:00

‘Hoe komt het toch dat je zoveel van ons houdt?’
Is de vraag van 1 van de meisjes uit ons programma.
‘jullie zijn zo anders, jullie slaan niet en jullie houden echt van ons’

Dit zijn echt momenten die je weer aanmoedigen om verder te gaan. Soms lijkt het zo zinloos maar op dit soort momenten weet je weer dat je echt een verschil maakt in de levens van kinderen.

Soms voel ik me hier een moeder van deze kinderen. Je neemt taken over die eigenlijk de ouders zouden moeten doen.

We hebben 15 kinderen in onze huiswerkklas. Na school komen ze bij ons voor een maaltijd, sport, huiswerkbegeleiding, ontspanning en een veilige omgeving.

Echt , elke moeder van de kinderen bij ons het programma drinkt. Vaders zijn nergens te vinden. Er zijn zelfs moeders die weken, soms maanden van huis weg gaan en hun kinderen alleen bij het huis laten. Deze kinderen moeten echt vechten om te (over)leven.
Als ze eten in huis hebben moeten ze ervoor zorgen dat dit eten niet gestolen wordt, ze schooien bij de winkels om geld, stelen het uit vuilnisbakken. Moeten er zelf voor zorgen dat hun schoolkleding weer schoon is etc etc.

Voor deze kinderen proberen we er te zijn. We brengen ze eten (bij schemering zodat niet iedereen ziet dat het eten gebracht wordt en het hierdoor niet gestolen wordt) we kijken of ze wel naar school gaan, wassen af en toe de kleding uit etc.

Toch zit je hiermee altijd in een dilemma. Als je ze helpt voelt het alsof je de ouders verantwoording uit handen neemt maar als je het niet doet... dan doet niemand het...

Rene Kids Centre

2011-01-14T09:46:00.000+01:00

Het eerste schooljaar zit erop

2010-11-30T17:22:00.008+01:00

Het eerste schooljaar zit erop

Wat een afwisselend jaar hebben we achter de rug.
We hebben van alles meegemaakt. Van schooljongeren die neergestoken zijn tot babies die geboren zijn.

We hebben ontzettend veel geleerd. Bij de leerkrachten wordt het geduld regelmatig op de proef gesteld. We hebben heel wat ‘ZMOKkers’ (zeer moeilijk opvoedbare kinderen) in de klas.
Genoeg uitdaging. Messen die er naar elkaar worden getrokken of een pen die ze bijelkaar in de arm steken, (onredelijke) grote monden, kinderen die boos naar huis lopen als het niet naar hun zin gaat, nooit een dankjewel en ze willen altijd meer, meer en meer etc

Maar aan de andere kant de jongelui en kids die elke dag maar toch weer komen.
Ook al zeggen ze het niet, je ziet ze genieten van de kleine dingen. De jongen van 20 die rustig heel netjes binnen de lijntjes zijn tekening kleurt. Op het begin was het een verschrikking om de jongens aan het koken te krijgen (want dat was voor vrouwen) maar nu.. wassen ze uit zichzelf de handen en pakken de snijplank om te beginnen. De vooruitgang die er gebookt is bij de jongelui in de schoolklas.
Het vertrouwen wat gewonnen is wat zich uit in dat ze met de problemen naar ons toekomen.
De jongelui die hun leven aan God hebben gegeven en daarna gedoopt zijn. Jongens die de keuze hebben gemaakt niet meer naar de vuilnisbelt te gaan en niet meer te drinken en drugs te gebruiken (ook als dit soms nog beste moeilijk om vol te houden)
9 van de 10 jongeren van de schoolklas die nooit of maar kort naar school zijn geweest maar het hier toch maar vol hebben gehouden. 3 hiervan gaan volgend jaar werken op een stageplek.
Alle kinderen en jongeren die nu trouw elke zondag ochtend bij ons in de auto stappen om naar de kerk te gaan.
De huiswerkklas waarvan heel weinig kinderen naar school gingen, vorig jaar, maar nu het jaar volgemaakt hebben etc.
Ik kan nog een hele lange lijst opnoemen van zegeningen.

We merken dat als je zo lang met deze kinderen aan het werk bent je soms alleen maar de lastige en negatieve dingen gaat zien maar als we zo terug kijken zijn er ook zoveel positieve dingen.

Op dit moment zijn er al een aantal kinderen naar ‘de plaas’. Dit zijn boerderijen waar vaak de ouders van de kinderen werken.
Ook wel lastig voor ons om ze nu 7 weken los te laten!
Gelukkig kunnen we voor ze bidden want dit hebben ze hard nodig.
Er blijft ook een gedeelte hier. Hun zien we op de zondag of als we een rondje rijden door Block E. Of ze komen zelf even gezellig een praatje maken.

Gerrit Jan en Marlies www.gerritjanenmarlies.blogspot.com zijn hier sinds een paar weken en blijven hier voor nog 5 maand. Zij zijn straks met zn tweetjes hier want Willemien & Wilfred http://wilenwil.waarbenjij.nu vertrekken morgen voor 6 weken naar Nederland en wij krijgen Joanneke's familie op bezoek en gaan twee weken rondtrekken door Zuid-Afrika. Heerlijk hoor daar zijn we echt aan toe. Even weg uit Rehoboth en helemaal wat anders doen. En natuurlijk zien we er erg naar uit om de familie weer te zien!

Bidden jullie mee voor bescherming van het terrein de kinderen?

tip: op de site van het kidscentre staan ook steeds nieuwtjes en fotos: www.renekidscentre.nl

en... we horen wel dat mensen onze site lezen maar we vinden (of eigenlijk Joanneke ;)) het erg leuk als jullie ook een berichtje achter laten...

filmpje (november 2010)

2010-11-06T17:22:00.000+01:00

Genoeg om te vertellen...

2010-11-05T09:08:00.005+01:00

Zo weer even een update, dat is alweer een tijdje geleden.
In de tussentijd is er echt weer heel wat gebeurd.

Schoolklas
We zijn begonnen met 10 leerlingen. Helaas viel er na een tijdje al iemand,op eigen initiatief, af.
Soms begrijp je niet dat als ze de kans krijgen, ze de kansen niet nemen.

Gelukkig komen de andere 9 nog wel al is het helaas zo dat ze er niet elke dag zijn.

Michell van de schoolklas heeft vorige week dinsdag een mooie gezonde dochter gekregen. Hier geven ze na twee weken pas de naam dus helaas nog even afwachten hoe ‘de baba’ gaat heten.
Michell is 17 jaar dus een hele verandering in haar leven. We gaan proberen om een werk/stageplek voor haar te regelen voor haar volgende jaar zodat ze straks wel een baantje gaat krijgen.

Zaterdag stonden de jongens van de schoolklas bij het hek om te vertellen dat Roelien de avond ervoor was neergestoken. Ze zou op meerdere plekken gestoken zijn.
Goed we zijn behoorlijk geschrokken en dachten echt dat het levensbedreigend zou zijn.
Gelukkig kregen we die avond nog te horen dat alleen haar arm flink geraakt was maar dat haar arm waarschijnlijk verlamd zou raken.
Volgende dag hebben we haar bezocht in het ziekenhuis en wonder boven wonder kon ze haar vingers iets bewegen. Pff wat een opluchting...

Dan hebben we nog Cornelis, Sikot, Dawid, Roelien, Francina en Ingrid die hun leven nu ongeveer 2 maand terug aan God hebben gegeven. We zien steeds meer verandering bij hun. Dit is echt bijzonder om te zien.. de puberige jongens worden steeds rustiger, maken minder ruzie en gaan niet meer de hele tijd tegen ons in. Goed dit heeft heel wat lessen en geduld van onze kant gekost.
Het zijn dan ook echte jongens van de straat en daar hoort stelen, vechten, drinken en roken bij.
Dat is niet zo 1,2,3 afgeleerd...

Alpha
Voor deze jongeren zijn we gestart met de ‘youth alpha’. Iedereen van de schoolklas was welkom en ook nog vrienden van hen. We zijn begonnen met een grote groep (14 jongeren) en 4 leiding (Willemien en ik en twee lokale mensen). Dit was echt super en we hadden er helemaal zin in. Helaas hebben we nu een groepje van 8 jongelui. Ze kennen hier niet het principe van ‘toewijden’ aan iets. Dus wij hadden de regel als je twee keer niet geweest bent kun je niet meer komen en helaas was dit voor een grote groep het geval.
Omdat we de leiding heel hard nodig hebben geldt deze regeling maar even niet voor de leiding want ook deze lieven mensen zijn heel wat keren niet aanwezig geweest. Vaak zien we pas op de avond zelf of ze wel of niet gaan komen. Ach als je hier niet flexibel bent, word je het wel ;)
Toch hebben we hele gave avonden gehad. De jongelui hebben heel veel mogen leren over ‘het christen zijn’. Vorige week hebben we een heel weekend gehad en dit was echt tof!

Huiswerkklas
De huiswerkklas gaat ook rustig door. We hebben twee maand extra hulp gehad van 3 pabo stagiaires. Dit was erg fijn. Extra aandacht voor alle kinderen.
Dit is dan ook wel hard nodig...

Het is elke keer weer een strijd om alle kinderen naar school te krijgen.
Meerdere keren zijn we om 6 uur ons bed uit gegaan om de kinderen in de schoolkleding te krijgen en ze naar school te brengen.
Vaak helpt dit ze weer even over een drempel heen.. Ze krijgen van de hoofdmeester met de stok op de handen en de volgende dagen gaat het weer goed...
Het probleem is hier dat er geen ouders zijn die deze verantwoordelijkheid op zich nemen!
Of ze drinken heel erg veel en zorgen er niet voor de dat de schoolkleding schoon is voor de kinderen en dit is iets wat hier ERG belangrijk is.
Dan hebben we nog een paar kinderen in het programma waarvan de ouders voor weken of soms maanden naar ‘de plaas’ zijn. Hier werken ze voor de rijkere basters (halfbloedjes). Ze laten hun kinderen dan zonder eten en geld achter. En ja.. dan is er dus echt niemand die ze naar school stuurt.

Dan hebben we nog een jongentje in de huiswerkklas die veel wordt geslagen door zijn moeder, op deze manier probeert ze hem naar school te krijgen. Helaas werkt dit echt averechts.
We proberen veel te bemiddelen in het geheel aangezien de instanties hier echt niets doen in dit soort situaties!
Waar ik erg blij mee ben is dat ze de laatste dagen allemaal naar school zijn geweest.
Ik heb dan ook tegen ze gezegd dat ze naar school moeten gaan omdat ze anders ook bij ons uit het programma liggen. Het is heel mooi om te merken dat ze dit echt niet willen en hier ook echt hun best voor willen doen.
Helaas gaan er volgend wel wat kinderen uit het huiswerkprogramma. Dit zijn kinderen die de hulp minder nodig hebben. Daar komen weer anderen voor in de plaats.

Extra klasje
Dit klasje bestaat uit kinderen die ook jaren niet meer naar school zijn geweest.
Volgend jaar ‘stuurt’ het RKC ze naar school maar tot die tijd zitten ze alleen maar bij het huis.
De PABO stagiaires hebben dit heel mooi opgepakt en hebben een mooi lesprogramma opgezet voor deze kinderen zodat ze zich voor kunnen bereiden op ‘de echte’ school.
De meiden hebben heel wat meegemaakt met dit klasje. Ze zouden beginnen met 9 kinderen en zijn begonnen met 7 kids en geëindigd met 4.
De eerste jongens waren al verdwenen voordat het programma begonnen was.
Toen de meiden net twee weken bezig waren verdween in een keer een heel gezin van 3 kinderen. De ouders gingen op ‘een plaas’ werken en namen hun kinderen mee.
Dit soort dingen zijn treurig om te horen want op heel veel ‘plaassen’ zijn geen scholen het is dus maar afwachten wat er van deze kinderen terecht komt.

Verder is er nog een jongentje (7 jaar) wat er soms een paar dagen niet was omdat hij naar ‘de plaas’ was. Zijn moeder zit in de gevangenis en zijn stiefvader zorgt voor hem.
Helaas voelt dit jongentje zich niet fijn thuis en komt dan ook echt bijna elke dag naar het RKC, ook als we geen programma hebben. Zelfs midden in de nacht, vaak sturen of brengen we hem terug, maar het is erg triest!

Dan hebben we nog een jongentje waarvan de moeder vorige week aan AIDS overleden is.
Elke dinsdag heb ik (Joanneke) een naaiklasje hier. We maken hartjes om te verkopen voor het RKC. (deze worden verkocht op de brocante dag in Noordeinde met kerst, de datum zal ik nog wel vermelden). Deze vrouw hielp hier trouw elke dinsdag bij.
Ze lag al een weekje in het ziekenhuis maar op het laatst at en dronk ze niet meer en wilde ze ook haar pillen niet meer nemen. Ze laat 4 kinderen achter waaronder dit jongentje van 14 jaar.
Het probleem is dat het ook echt een ‘straat jongentje’ is. Drinkt, rookt en bedelt hiervoor om geld.
Gelukkig zit hij bij ons in het programma en kunnen wij ‘een oogje in het zeil’ houden.
Het is een jongentje die erg veel liefde nodig heeft.

Nog een baby
Een poosje terug heb ik geschreven over Ramond. Dit jongentje zijn we tegen gekomen in het ziekenhuis vorig jaar. Zwaar ondervoed en met TB.
Later is hij weer voor ondervoeding in het ziekenhuis gekomen. Hij was 1,5 en had al meer dan de helft van zijn leventje in het ziekenhuis doorgebracht.
Hij zou eigenlijk naar een weeshuis gaan maar we hebben kunnen regelen dat zijn moeder bij ons schoon zou komen maken zodat we haar hiervoor in eten uit zouden kunnen betalen (omdat ze aan de drank is). Zo konden we ook dit jongentje in de gaten houden.
Helaas is hij 4 weken terug overleden. Hij was ziek geworden en wilde niets meer drinken. Helaas zijn ze gewoon met hem naar ‘de plaas’ gegaan waar niemand hem kon helpen. De dag dat hij naar het ziekenhuis is gegaan is hij ook ‘s avonds overleden.
Het was goed om te zien dat Maria verdrietig was, we hoopten dan ook dat er een verandering zou komen.
Op dat moment was Maria ook weer zwanger van haar 8ste kind (waarvan al twee overleden).
Vorige week vrijdag is Maria van dit kindje bevallen. Helaas kwam dit meisje twee maanden te vroeg. Ze heeft moeten vechten voor haar leventje. Helaas is ze de dag erna overleden.
Bij Maria was niets geen emotie te zien, misschien dat ze dit niet wilde. Maar het is erg lastig om te zien dat zulke dingen de mensen hier heel weinig doet!
Dit was voor dit gezin een tweede begrafenis van een kindje onder de twee in 1 maand!
Treurig. Bidden jullie mee dat Maria God leert kennen!?

Skouw
Jaja toen er schapenmarkt in Oldebroek was hebben wij hier een heuse ‘Skouw’ gehad.
Ook allemaal dieren die verkocht werden en een kermis.
Heel Rehoboth liep uit.
Het was echt heel erg leuk om met de kinderen hier heen te gaan. Wat een belevenis.
Vooral de draaimolen was het hoogtepunt. De achtbaan (die overigens niet heel erg snel ging) was best eng (dit vonden we zelf ook want alle attracties waren verroest en kraakten behoorlijk). Ze hebben echt genoten van een middagje uit.

Logees
Elke donderdag avond hebben we hier twee logeetjes.
Dit zijn elke week twee andere kinderen van de huiswerkklas.
De kinderen en ook wij zelf genieten hier heel erg van.
We hebben een vaste volgorde; eerst fish & chips eten, douchen, movie en slapen.
Het is prachtig hoe ze genieten van een bord patat helemaal voor zichzelf. Een warme douche.. het is al een paar keer gebeurd dat ze met de onderbroek aan onder de douche stonden. Want is douchen niet net zoiets als zwemmen?? Toen ik op een avond de kaarsjes aan deed was de vraag van Zebongilee: ‘waarom doet Joanneke de kaarsjes aan? Die stroom is toch niet uitgevallen?
En als ze gaan slapen springen ze met dezelfde kleding die ze de hele dag aan hebben gehad in bed.
Grappig om te zien hoe zij aan dingen gewend zijn en wij…
De crème, haarlak en tandenborstels moeten we opbergen als de kids er zijn want de eerste keer hadden ze doodleuk onze tandenborstels gebruikt en de crème ed zat echt overal. Haha

Familie bezoek
Ja en dan komt de familie van der Kooi bijna 
Begin december is het zover. We (vooral Joanneke natuurlijk) missen ze wel. We hebben ze toch al een jaar niet meer gezien. En we maken hier zoveel mee dat het ook wel lekker is om er even tussen uit te zijn even weg van alles in Rehoboth.
Je kunt hier een dagje naar Windhoek of een middagje zwemmen bij de Oanob maar dat was het ook. Ach met veel spelletjes, boeken en films vermaken we ons wel hoor!
Maar even naar vrienden en familie gaan missen we wel hoor!

Zo dat was het weer een lang verhaal maar ik kan zo nog een hele poos doorschrijven...

Lieve mensen bedankt voor jullie belangstelling en pakketjes en kaartjes die steeds krijgen. Het is altijd heel erg leuk om naar de postbus te gaan!
Baie dankie!!

Lieve groet,

Jan Jaap & Joanneke

ps: rechtsonder op onze site vind u de stream naar onze foto's. Ook hebben we een nieuw filmpje gemaakt over ons werk hier. Deze kun je bekijken via de volgende link http://www.youtube.com/watch?v=vh1P2K4jS9A

drukke weken hier in Namibie

2010-08-15T18:48:00.005+02:00

Ha lieve allemaal,

Even een update tussen door.
We hopen met een paar weken ook weer een nieuwsbrief af te hebben.

drukte
Het is hier gezellig druk.
Op dit moment lopen er hier 53 hardwerkende jongelui (incl leiding) uit Den Ham rond.
Ze organiseren sportmiddagen, een soort van vakantie bijbelweek, jongeren avonden en iedereen steekt zijn of haar handen ook uit de mouwen op de bouw. (http://www.diaconalewerkgroepdenham.nl/)

Verder zijn René en Mirjam hier met hun gezin en nichtje en Bert & Carla met hun dochter Janne (http://jannekwakkel.waarbenjij.nu) Elke dag staat er een nieuw verhaaltje op haar site. Janne houdt ook heel erg van foto's maken, hier kun je ook wat foto's van zien onderaan de site.
Vooral met JJ op de foto is helemaal leuk, want.. zegt ze dan,'jouw man is een lekkerstuk'! haha

Verder zijn de collega's van Joanneke weer veilig terug in NL en de familie van Wilfred & Willemien ook.

Al met al erg gezellig maar ook weer heel erg wennen aan de drukte. ‘Normaal’ lopen we hier met vier mensen rond en nu zijn het er toch wel een paar meer.
Ook qua organiseren en regelen zijn we de drukte niet meer gewend.
Maar het is ook wel weer heerlijk om ‘lekker bezig’ te zijn!
Jan Jaap is vooral erg druk met het ‘sportgebeuren’ en de jongeren en Joanneke met de kids en jongeren en rondleidingen geven door Block E. Gaaf om te zien hoe al de kids genieten van al deze extra activiteiten.

Doopdienst:
2 weken terug zijn Willemien en Wilfred gedoopt tegelijk met 3 kids van onze schoolklas. Dit was een mooie gebeurtenis. Hierna zijn we met z'n allen fish & chips gaan eten bij de plaatselijke 'snackbar' Cornelis zijn reactie hierop: 'ik heb nog nooit bij zon lekker restaurant geten...'

begrafenis
Dit weekend hebben we een begrafenis gehad. De vader van een jongen uit de huiswerkklas is overleden. We dachten dat het wel goed zou zijn om naar de dienst te gaan op vrijdag avond.

De dienst was erg moeilijk te volgen aangezien het allemaal in het khoi khoi was en toen de dienst een half uurtje bezig was kwamen we erachter dat er vier kisten voorin de kerk stonden ipv één.
Er werd voor alle mensen tegelijk een dienst gehouden. Bleek dat we gelijk de dienst bijwoonden van de broer van een meisje uit onze schoolklas (neergestoken) en de opa van een meisje uit de schoolklas. Heel apart.

Hardloopwedstrijd
Verder maken we natuurlijk ook allerlei dingen mee met de kinderen van de school en huiswerkklas.
Zo hebben we vier weken terug een heuse hardloopwedstrijd (10 kilometer) gehad bij het RKC. JJ is druk bezig geweest met de voorbereidingen. Zelf heeft hij ook mee gelopen, hij heeft goed gelopen maar ook de wat kleinere kids die mee liepen konden het ook goed bijbenen. Dan merk je toch wel dat het de mensen van hier ‘in het bloed zit’.
Zo heeft Cornelis van de schoolklas de 5e plek behaald. Op blote voeten maar met een ongelooflijk doorzettingsvermogen kwam hij een heel eind. Ontroerend om te zien hoe trots hij was.

En nu heeft hij samen met nog een paar jongens ‘de smaak te pakken’. 3x in de week trainen en een week geleden hebben ze weer aan een hardloopwedstrijd meegedaan in Windhoek en weer heeft Cornelis een prijs gewonnen. Natuurlijk zijn we erg trots en JJ is van plan om meer wedstrijden met ze te lopen en zo kunnen ze ook nog wat geld verdienen.

Huiswerkklas
We hebben twee broertjes in de huiswerkklas (12 en 14) die geen vader hebben die voor ze zorgt en een moeder hebben die heel veel drinkt. Deze moeder werkt op ‘de plaas’. Veel mensen die werk hebben, werken op ‘een plaas’ dit is een boerderij. Ze maken hier schoon of passen op de dieren.
Zo ook deze moeder. Het is mooi dat ze werk heeft maar het probleem is dat ze haar jongens soms weken alleen laat hier in Rehoboth. Zo ook op dit moment. Ze is nu zeker al 5 weken op de plaas en heeft al een paar keer aan ze beloofd dat ze terug komt maar dit doet ze niet.
Ze hebben op het begin wat eten gekregen maar dit is natuurlijk al lang op. Samen leven ze in een blikje van 2x3.

Twee weken terug vertelden ze dit op de woensdag aan mij. We hebben ze toen een bakje eten meegegeven. Omdat er geen moeder is die zorgt dat ze op tijd opstaan en ze naar school toestuurt met een volle maag is het een probleem om de oudste naar school te krijgen (helaas is dit een probleem dat bij veel kinderen in de huiswerkklas voorkomt)
De zondag erna bedacht ik me dat het misschien goed zou zijn om er even heen te gaan.
Ze waren op straat aan het voetballen. Ik vroeg of hij de vrijdag nog naar school was geweest. Helaas was dit niet het geval maar hij had dan ook geen eten meer gehad. Toen ik vroeg wanneer ze voor het laatst gegeten hadden bleek dit het eten te zijn wat ik woensdag aan ze gegeven had.
Op dit soort momenten breekt echt je hart!

Ik heb ze meegenomen naar huis en lekker verwend. Toen we vroegen of ze even lekker wilden douchen met warm water werden ze helemaal enthousiast. Dit hadden ze nog nooit meegemaakt.
Dit was ook de reden dat ze eerst met onderbroek en al onder de douche wilden stappen.
Nadat ze de onderbroekjes uit hadden gedaan schrok ik echt van hoe deze nog met een klein draadje bij elkaar hingen! Gelukkig had Thom (van René en Mirjam) zijn onderbroeken hier aan de lijn hangen en hij is zo lief geweest om twee onderbroeken af te staan.
Zo gaaf om die blije gezichten te zien met zoiets kleins!!

We zijn nu alweer twee weken terug en nog is hun moeder nog niet terug. Je ziet het verdriet hierover ook in de ogen van de jongens en nog… blijven ze hun moeder verdedigen.

Dit probleem van kinderen in de steek laten zie je helaas vaker hier in Rehoboth. Vaak is de drank een grote oorzaak hierin. Zo is er ook nog een baby’tje in het ziekenhuis waarvan de moeder het kind niet op komt halen maar eigenlijk het kind niet af wil staan. Als ze in het ziekenhuis is komt ze dronken aan. Verdrietig om dit te zien.
Maar… ook heerlijk om deze kinderen één of twee keer in de week een knuffel te mogen geven.

Verjaardagen
Willemien was 1,5 week geleden jarig. Tegelijk met haar verjaardag hebben we de verjaardag van alle kids gevierd, dit omdat de kinderen vaak niet weten hoe oud ze zijn en vaak al helemaal niet op welke ze geboren zijn. Dit was echt een feestje.
We hadden voor alle kinderen een cadeautje gekocht. Zo gaaf om te zien hoe blij ze hiermee waren.
Verder kregen de jongeren van de ochtendklas allemaal een feestmuts op. Nou als je in NL 17 jaar bent ga je niet meer de hele dag met een muts oplopen maar deze jongens hebben geen idee wat ‘gewoon’ is en vol trots hebben ze de hele dag met hun muts opgelopen.
Verder hebben we taart gegeten, spelletjes gedaan en film gekeken.

Zo dit was het weer even. We maken hier genoeg mee maar op dit moment terwijl ik dit typ weet ik dit niet meer allemaal naar boven te halen.
Volgende keer meer….

Liefs, Jan Jaap & Joanneke

Madisa??

2010-07-12T20:35:00.006+02:00

Madisa?

Hier gaat alles nog helemaal goed ondanks dat we niet eerste zijn geworden op het WK ;)
Het was wel erg leuk om de wedstrijden hier te kijken met duitsers, afrikanen, zimbabwanen en andere nederlanders. Het mooste was om NL-Brasil te kijken met Brazilie fans. Aangezien bijna heel Rehoboth voor Brazilie was.
Zondag mocht JJ nog naar voren komen om geblindoekt allemaal Spaanse vlaggen opgeplakt te krijgen. Haha

Verder zijn Daniek & Janine (twee collega's van Joanneke) hier. Gezellig!
Willemien en Wilfred hebben ook weer bezoek van familie gehad en deze week komen René en zijn gezin en Bert & Carla komen volgende week. Willemien krijgt ook nog bezoek van twee collega's + hun mannen.
Gezellig druk dus...

Wel lekker hoor even extra handen.

Twee weken terug hebben 5 jongeren van onze schoolklas hun leven aan God gegeven. Echt heel erg bijzonder. Nu mogen we ze nog heel veel gaan leren.. maar de keuze is gemaakt! Gebed voor wijsheid voor de kids zelf en voor ons is erg welkom!

Laatste naweek (weekend) zijn twee jongens van de schoolklas en hun vriend in een gevecht met een andere groep jongens terecht gekomen. Eén van de jongens is in zijn gezicht en op meerdere plekken in zijn lichaam gestoken. Een jongen van onze klas was er ernstig aan toe. Hij is naar het ziekenhuis in Windhoek gebracht.
Hij is in zijn blaas gestoken. Toen we hem kwamen bezoeken zag het er ook allemaal ernstig uit. Overal slangen, hij kon amper praten en bewegen.
Gelukkig gaat het nu alweer een stuk beter met hem maar wel schrikken hoor.
Dan hoop je dat dit een mooie waarschuwing is voor de rest. Maar....

Verder is er een meisje van de schoolklas zwanger (17 jaar) je zult denken dat ze alle hulp die we haar aanbieden met beide handen zal aangrijpen maar helaas is dit niet het geval. Het is maar afwachten of ze op school komt.
Wat ze iig niet meer doet is limoenen (sinaasappels)eten want.. dan wordt je baby toch geel? En als voorbehoedsmiddel kun je hier gewoon de placenta in je tuin begraven.. handig toch ;)

Ja af en toe is het best lastig hoe we met deze jongelui om moeten gaan. Het is zo lastig voor ze om een hele ochtend in de schoolbanken te zitten (al hebben we altijd een erg afwisselend programma voor ze). Ze konden eerder gewoon doen waar 'ze zin in hadden' en dat is nu toch wel anders al is het hun eigen keus.
Soms erg vermoeiend maar ook weer een uitdaging!!
We merken echt dat we van ze gaan houden en daardoor kun je vaak nog aardig wat geduld opbrengen.

We kregen het idee dat het vertrouwen van beide kanten wel gewonnen zou zijn. De jongens en meiden komen vaak zat bij ons in huis, eten een hapje mee, zitten even achter de computer etc.
Maar vandaag bleek wel weer dat je altijd goed op moet letten. Helaas hadden twee jongens hun tas volgestopt met spullen die ze mee wilden nemen naar huis.
Maar met een lege tas aankomen en met een overdreven volle tas terug naar huis gaan viel wel heel erg op bij JJ.
Met z'n vieren hebben we op een rijtje, met de armen over elkaar, voor ze gestaan. Na eerst veel ontkennen hadden ze toch wel door dat ze fout zaten en toen wij erover begonnen dat dit ons toch wel erg teleurstelde en dat ze ons vertrouwen beschaamd hebben (ja als mensen teleurgesteld in je zijn raakt dit je vaak wel ;)) werden ze toch wel stil.
We hebben ze naar huis gestuurd.. toch maar weer hopen dat ze morgen weer komen en eigenlijk hopen we dan ook dat ze het besef zullen hebben dat ze hun excuus horen aan te bieden.

Verder is het zo gaaf om te zien hoeveel de kinderen vooruit gaan met werken en hoeveel ze leren.

Bij de huiswerkklas zit echt een 'schoffie' maar Joanneke is erg gek van hem.
Hij begon elke dag met tegenzin met werken. Hij kon de som 2+2 nog met moeite zelfs met blokjes en nu... maakt hij sommen van 22 + 12 helemaal zelf.
Als hij klaar is komt hij vol trots laten zien wat hij gedaan heeft en bij elke krul komt er een smile op zijn gezicht.. zijn zelfvertrouwen is teruggekeerd.
Heerlijk om te zien.
Wat een vooruitgang je kunt boeken in een paar maand...
De jongens van Joanneke haar groepje bij de huiswerkklas konden eerst de + sommen onder de 10 nog niet na veel stampen en oefenen kunnen ze nu eindelijk snel een antwoord geven als ze een som wordt gevraagd.

Heerlijk om zo met ze aan het werk te zijn.

Wat ook mooi is om te zien.. hoe blij ze worden als ze eten krijgen.
Na het weekend zijn er soms kinderen bij die echt een paar dagen niet gegeten hebben.
Op het begin werd het eten dan ook naar binnen gepropt.
Na een paar keer duidelijk te hebben gemaakt dat ze beter stadig (langzaam) kunnen eten omdat je er dan veel meer van kan genieten is de boodschap eindelijk overgekomen nadat ze het zelf ondervonden hebben.
Ook al hebben ze echt honger het eten gaat nu over het algemeen heel wat langzamer naar binnen.
Het zijn echte 'schatjes' we zijn echt gek met ze!!

De kidsclub loopt ook nog lekker op de maandag. We hadden vandaag rond de 500 kids. Het aantal kan nog wel verschillen per maandag. Heerlijk om zoveel kids te zien knutselen, zingen en dansen. Dan met een boterham en een appel naar huis..

De koude huisjes in. Want.. het is nu ook echt heel erg koud hier. 's nachts rond het vriespunt. En dan te bedenken dat heel veel kinderen als huis 'een blikkie' hebben. Met behoorlijk wat kieren, amper dekens en amper kleding.
Op blote voetjes, armpjes in het T-shirt, klapperent met de tanden lopen ze dan naar huis.
We hebben dankzij heel veel giften heel veel kinderen blij mogen maken met 'een sweetpak' (jogging pak) en een deken. Heerlijk om ze warm gekleed op de school of huiswerklas te zien komen ipv in de korte broek, blote voeten en een T-shirt!

Nou lieve mensen dat was weer even een update vanuit Namibie.

We zullen jullie afrikaanse vocabulaire nog iets uitbreiden:

Snydokter = Chirurg
Snymerk = Litteken
Rekenaar = Computer
Skootrekenaar = laptop
Naartjie = Manderijn
Paniekknoppie = Alarmbel

Geniet die aand nog!

Drukkie JJ & Joan

ps: er staan nieuwe foto's onderaan de site :)

vakantie voorbij...

2010-05-28T15:17:00.003+02:00

Hoe gaan det daar in holland?
Hier gaan det baie lekker!
Wij geniet die kinders, die werk en die son....

Voor de schoolvakantie zijn we met beide groepen (huis en schoolklas) een dagje wezen zwemmen bij de Oanob dam. De kinderen keken hun ogen uit en hebben heel erg genoten van het water en.... van de pannenkoeken.

De kinderen hebben net 3 weken vakantie achter de rug.
Voor de vakantie kwamen 'de pubers' van de schoolklas elke keer vragen waarom alle andere scholen al lang vakantie hadden en waarom zij niet. Als wij ze geen vrij zouden geven zouden ze zelf wel vakantie nemen (wat één van de jongens dan ook gedaan heeft).
Goed na nog geen week vakantie stonden de eerste jongens hier alweer op de stoep: 'wanneer gaan wij weer aan?' Ze misten de school toch meer als dat ze van te voren hadden verwacht...

Nou wij hebben ze ook gemist hoor. We hadden echt weer zin om weer lekker aan de slag te gaan.

Natuurlijk hebben we ons niet verveeld in de 3 weken vakantie.
José (vriendin van Joanneke) is langs geweest. Het was heel leuk om eindelijk aan iemand te kunnen laten zien wat we hier doen, waar we wonen etc. want vertellen en schrijven is toch wel heel anders.
Samen met José zijn we nog een weekje door gegaan met de huiswerkklas met als afsluiting een poppentheater.
Een dag nadat we José naar het vliegveld hadden gebracht konden we Heidi & Jordy (vrienden van ons) ophalen op het vliegveld. Zij zijn ook nog 8 dagen geweest.
We hebben heel erg genoten van al dit bezoek!
Samen met hen zijn we nog een paar daagjes weggeweest. Veel wilde dieren gezien, quad rijden, dolfijnen en zeehonden spotten etc. Ja.... Namibie is mooi!

Maar nu lekker weer aan de slag...
En... er is gelijk weer uitdaging genoeg!

Vandaag moesten we voor verlenging van ons visum naar de politie hier in Rehoboth.
Het gaat hier allemaal heel anders dan in Nederland. Ze maken hier nog niet veel gebruik van 'de rekenaar' (computer) Na veel wachten tot dat al het papierwerk in was gevuld mochten we met meneer agent meelopen naar achter. Hier mochten we allemaal heeeel veel vingerafdrukken achter laten.
Alle vingers van beide handen, dan nog afdrukken van beide handen en dan nog extra van beide duimen.... Wij zijn iig niet meer anoniem :)

Dit was weer even een korte update, binnenkort zullen we weer uitgebreider verslag doen...

Jan Jaap & Joanneke in Namibie (2010)

2010-04-21T22:21:00.000+02:00

Tegenstelling

2010-04-11T17:46:00.005+02:00

Natuurlijk hebben jullie allemaal onze nieuwsbrief gehad maar op de site kun je toch iets uitgebreider verslag doen van alles.. dus bij deze :)

Wat ik (Joanneke) me laatst besefte was dat toen we vorig jaar in Namibie waren ik dacht: 'Is hier nou zo hard hulp nodig? Is dit armoede?' We kwamen het vliegveld op wat zo ongelooflijk luxe was (vergeleken met de ideeen die ik erover had ;) ) en buiten stonden allemaal luxe auto's (huurauto's), Windhoek heeft grote winkelcentra's met heel veel luxe winkels.
Op het eerste gezicht zie je niet dat er hulp nodig is...

Maar dan leer je mensen kennen... je komt wat verder dan de hoofdstraat van een dorp...

Deze week bedacht ik me hoe tegenstrijdig hier alles is....
Als je 'blikjesdorp' in gaat en ziet hoe deze mensen leven...

De kinderen die bij het RKC komen, nemen echt niet de tijd om netjes met vork en mes te eten, het eten wordt echt naar binnen gestouwt...
Bij de kidsclub stelen ze elkaars eten als ze buiten het hek komen...
Een aantal kids hadden laatst zelfs onze vuilniszakken gestolen en wilden brood gaan eten van een paar weken oud... ze waren boos dat ze dit niet zomaar mochten doen en dat wij dit eten weg wilden gooien. En eigenlijk.. hadden ze nog gelijk ook!

Elke woensdag kook ik met een groepje kinderen. Voor mij vanzelfsprekend vertel ik ze dat ze de rotte stukken weg kunnen gooien.. dit lijkt ze niet een heel goed idee en eten het liever op.

Deze kinderen moeten wel aan zichzelf denken om te overleven.
Laatst waren er eieren en aardappels weg. Na lang doorvragen en zoeken, werden er eieren uit de BH's en sokken gehaald.

Een tijdje terug moesten we 200 appels schillen en in kleine snijden voor de kidsclub. Al kletsend en snijdend was ik samen met een lokale medewerker de appeltjes aan het klaar maken.
Op een gegeven moment keek ik hoever ze was. Ze had net zoveel appels als mij geschilt alleen was haar hoopje afval 10 keer zo klein als die van mij.

Op zo'n moment schaam je je ook wel een beetje. Hoe gemakkelijk wij met eten om gaan, hoe gewoon en vanzelf sprekend het is.
Dan besef je je ook weer dat dit niet voor ieder mens vanzelfsprekend is....

Nog een voorbeeld hoe vanzelfsprekend iets voor ons kan zijn maar niet voor anderen ;)
Toen we net begonnen met huiswerk en schoolklas verbaasde we ons erover hoe vies het toilet elke keer was. Overal poep en nooit werd er doorgetrokken.
Tot dat Susan met de snuggere opmerking kwam: 'het is natuurlijk ook niet raar, de kinderen weten niet eens hoe een toilet werkt want geen één van de kinderen heeft een toilet thuis'
Daarna heeft Susan heel geduldig uitgelegd hoe alles rondom de toilet gang werkt. Vol verbazing keken ze toe toen er doorgetrokken werd :) wat een schatjes he?!

Zo maak je steeds weer nieuwe dingen mee waarvan je kunt leren.

Laats waren er twee jongen aan het vechten. Ik had ze uit elkaar gehaald en aan de tafel gezet. Na een paar minuten kwam ik bij ze terug. Eén ervan ging weer rustig verder maar de ander bleef snikkend met zijn koppie op de tafel liggen.
Ik heb hem vastgepakt ben op een rustig plekje gaan zitten en heb hem een knuffel gegeven.
Na een paar minuten werd hij helemaal rustig, dus ik ga een beetje naar achter zitten zo van: dit is denk ik wel genoeg. Maar hij bleef me stevig vasthouden en heeft met zijn ogen dicht wel 10 minuten op mijn schoot gezeten. Dit ontroerde me echt, een negen jarig jongentje wat zoveel behoefte heeft aan een knuffel.
Laatst kwam ik met zijn broertje in gesprek nadat hij met een ander had gevochten. Ik zeg nou nog even een drukkie. Na 10 sec. hoor ik diep gezucht. Hij was staant in slaap gevallen in mijn armen....

Dit zijn kleine voorbeeldjes waarbij ik me echt besef hoeveel liefde en aandacht deze kinderen missen. Natuurlijk kunnen we nooit de vervanging van een ouder zijn maar ik zie het toch als een opdracht om ze heel veel liefde, aandacht en bevestiging te geven, zodat ze Jezus mogen zien door ons heen..

Laatst hadden we het erover de dingen waar we tegenaan liepen bij deze kinderen.
Toen we over hun thuissituatie na gingen denken bedachten we ons ook dat het niet vreemd is dat deze kids dit gedrag vertonen, géén van de kinderen heeft een vader. Een paar hebben een moeder maar de moeders die er zijn, zijn heel vaak dronken.

We merken dat de kinderen echt genieten bij de school en huiswerkklas. Ze hebben afleiding, een andere situatie, eten en ontspanning. Als ze boos zijn roepen ze vaak dat ze niet meer komen. Laatst hadden we een groepje van 5 jongens die nooit meer zouden komen ;) ze zouden wel naar de ashoop (vuilnisbelt) gaan om daar eten vandaan te halen.
De volgende dag waren ze er weer allemaal....

Op dit moment bezoeken we ook regelmatig het ziekenhuis. Eerst vanwege een jong meisje dat we kennen die in het ziekenhuis lag. Steeds als we bij haar kwamen zagen we ook de andere kinderen in het ziekenhuis. Waaronder kinderen onder de twee jaar die in een klein zaaltje bij elkaar liggen. De zusters zeggen dat ze naar het weeshuis moeten want de moeders van deze kids kijken niet naar hen om.
Dit is erg om te horen...

We kwamen ook in gesprek met Rivaldo van 11 jaar. Hij vertelde dat hij al twee maand in het ziekenhuis was voor TB, hij moet nog twee maand blijven. Zijn ouders leven niet meer en zijn oma zorgt voor hem, zij had hem alleen nog nooit opgezocht!
Precies hetzelfde voor een meisje van 13 jaar, ook geen ouders wordt ook opgevoed door haar oma die nooit langs komt.

Dit raakt JJ en mij echt. We hebben ons voorgenomen om ze regelmatig te bezoeken, zodat ze iig af en toe bezoek krijgen.

Goed heel wat verhalen over alles wat we meemaken. Veel lastige dingen maar dit zijn dingen die we tegenkomen...

We merken dat God ons echt heel veel liefde geeft voor deze kinderen en de mensen in Rehoboth. We zijn op de plek die Hij voor ons bedoeld heeft :)

Liefs, Joanneke (en JJ)

update....

2010-03-14T15:09:00.004+01:00

Hoi hoi allemaal,

Het is alweer een tijdje geleden dat we een bericht hebben geplaatst maar in die tussen tijd is alweer heel wat gebeurd.
Er komt een nieuwsbrief aan waar alles wat uitgebreider in staat maar even kort een update. En.... foto's...

Na veel schrijven dat we bijna in de huisjes zitten is het dan EINDELIJK :) Zover...
We zitten nu alweer een paar weken in de huisjes.
Na een paar maand met 6 mensen in één huis te hebben gezeten is het toch wel heerlijk om nu een eigen plekje te hebben.
De huisjes zijn wel erg 'Hollands' geworden met alle IKEA spullen en wat spullen die we mee hadden genomen in de koffer. We voelen ons dan ook helemaal thuis. (zie foto's)

Dat we nu in Blok E wonen is wel aan heel veel dingen te merken...
dag en nacht muziek, schreeuwende mensen, lucht van de zeepmakerij naast ons (je zult denken dat dit juist lekker ruikt maar ze maken zeep van vet van geiten), heel veel stof, hele week door mensen op het terrein die om werk of eten komen vragen, overal bouwmensen (want de bouw gaat natuurlijk gewoon door) etc etc.

Laats hoorden we allemaal ambulances en ziekenauto's, er renden allemaal mensen over straat. Een grote menigte stond aan het einde van de straat. Bij navraag bleek er weer iemand dood gestoken te zijn.
Er zijn de laatste weken heel veel steekpartijen hier in blok E. (in het zonderwater gedeelte zoals de mensen hier het zelf noemen) Laatst zijn zelfs twee zwagers van Jacobus (zoon van oma) doodgestoken.
We merken dat Rehoboth heel veel gebed nodig heeft, zodat hier een verandering in zal komen!
Gelukkig voelen en zijn we helemaal veilig hier op het terrein.

Verder zijn we nu alweer twee weken geleden gestart met het schoolklasje.
Deze kinderen zijn in de leeftijd van 13 t/m 18 jaar en zijn nog nooit naar school geweest of een paar jaar. Hierdoor worden ze niet meer toegelaten op een school in Rehoboth.
Willemien geeft ze 's ochtends aardrijkskunde, rekenen, engels etc. Joanneke doet de crea, praktijk en kooklessen met ze en Jan Jaap doet de techniek en sportlessen.
Het gaat super goed en we vinden het allemaal ook heel erg leuk om te doen.
We hebben wel een stel pubers bijelkaar waardoor we dan ook van alles meemaken.
De meeste jongelui komen van de vuilnisbelt af en hebben nooit regels en grenzen meegekregen. Ze proberen ons dan ook flink uit. Gelukkig kunnen we dan ook heel duidelijk tegen ze zijn: ze zijn hier voor zichzelf en niet voor ons.

We zijn vorige week begonnen met de huiswerkklas.
Dit zijn kinderen waarvoor het RKC het schoolgeld en schoolkleding betaald. Dit omdat ze geen ouder hebben of ouders die dit niet zelf kunnen betalen. Na school komen ze bij ons. Ze maken bij ons huiswerk, krijgen een maaltijd, doen spelletjes en hebben twee keer in de week een sportles van Jan Jaap.
De kinderen genieten ervan. De eerste keer hadden we er al vier verstekelingen bij. Ze glipten naar binnen omdat ze ook graag aan het programma mee willen doen.
We hebben er nog een aantal toe kunnen laten (die schattig koppies kun je echt niet weerstaan). We hebben nu een groep van 17 kids. We kunnen er nu dan ook echt niet meer toelaten.
Ook ivm ruimte. We zitten in een huisje waar nog niemand woont. De slaapkamer is nu een klaslokaal en in de woonkamer maken ze huiswerk, doen ze spelletjes en eten ze.

Rondom de Kidsclub loopt ook nog steeds alles lekker. Er komen elke maandag bijna 500 kids.

Met kerst heeft Jan Jaap verteld over een kindje wat met TB in het ziekenhuis lag. Dit jongentje is ongeveer een jaar oud. Het blijkt dat dit jongentje alweer voor de tweede keer in het ziekenhuis terecht was gekomen. Dit keer weer voor ondervoeding.
De artsen waren van plan dit jongentje naar een weeshuis te brengen.
Susan, Willemien en Jacobus, zijn met de huisbezoeken erachter gekomen waar dit kindje vandaan kwam (het blijkt zelfs het buurjongentje van Jacobus te zijn). Nu blijkt dat het het broertje is van twee kinderen die al bij onze huiswerkklassen komen.
We gaan nu een plan bedenken dat deze vrouw voor haar kindje kan en mag blijven zorgen.

We leren steeds beter Afrikaans praten. Het is zelfs zo dat we soms tegen elkaar nog Afrikaanse woorden gebruiken. Het blijkt zelfs zo te zijn dat Joanneke in het Afrikaans droomt....
Nog een paar mooie Afrikaanse woorden voor jullie :)
schuurpapier = zandpapier
prikkeldraad= doorndraad
couveuse = broeikas
lekke band = pap wiel
computer = rekenaar
lolly = stokkielekker

Laatst kreeg JJ een sms waarin een jongen vroeg of hij geld mocht lenen: Hi plz help my met sak geld my friend ek is swak in my sak.

Dit was even kort wat informatie de rest lezen jullie binnenkort in onze nieuwsbrief.

Nou geniet die week!

Een drukkie van JJ & Joan

Back in town!

2010-02-11T15:00:00.015+01:00

Een berichtje uit het weer warme Namibie...

Een tijdje terug dachten we dat het regenseizoen aangebroken was. En het regenseizoen betekend hier heeeel veel regen... een paar dagen heeft het dan ook flink geregend maar we hebben nu weer dezelfde temperaturen als eerst.
Dat houdt in dat we 's nachts moeten slapen met 30 graden.... pfff en dat is echt heel erg warm.
Gelukkig hebben we ook een paar koelere dagen gehad en dat was... in Kaapstad!!

Jaja we zijn in Kaapstad geweest (Zuid-Afrika).
Omdat er binnenkort drukke tijden voor ons gaan aanbreken en we via via goedkoop alles konden regelen hadden we besloten om er paar dagen tussen uit te gaan.
En... we hebben echt genoten!! Het was heerlijk... het koele weer, de zee, Robbeneiland (heeft Nelson Mandela gevangen gezeten), Pinguin kolonie's, zeehonden en dolfijnen in de haven, apen overal op straat (die nog gevaarlijk en brutaal zijn ook), super mooi uitzicht op de Tafelberg, wijnvelden en wijnproeven & lekker eten!! We zijn maar 4 nachtjes weggeweest (excl. de heen en terug reis van 2x17 uur) maar we hebben heel veel gezien, het is echt een veelzijdige omgeving.
Echt een aanrader voor iedereen die nog een keertje 'in de buurt' komt ;)
(zie foto's)

We zijn weer terug, het is weer wennen aan het warme weer maar we zijn allemaal al weer druk bezig met van alles en nog wat.
We zijn bezig met voorbereidingen treffen voor de huiswerkklassen. Verder zullen er jongelui komen die bij ons 'naar school' gaan, zij krijgen ook praktijkvakken. Jan Jaap en ik zullen vooral druk zijn met de praktijklessen (tuinwerk, koken, fietsen maken, schilderen, computeren etc.) en Jan Jaap kan dan ook eindelijk aan de slag met het sporten met de kinderen uit de huiswerkklas en de jongelui van school.

Maandag hebben we alweer voor de 5e keer kidsclub gehad en het was weer een mooie middag. Het gaat nu allemaal heerlijk gestructureerd en de kinderen hebben het echt naar hun zin.
Verder zijn de huisjes nu ECHT bijna klaar :). Waarschijnlijk kunnen we morgen zelfs schoonmaken en alle IKEA meubels in elkaar knutselen. We hopen er eind volgende week in te zitten.

Elke dag komen er een paar mensen naar ons toe die vragen of we werk voor ze hebben. Helaas is er gewoon geen mogelijkheid om iedereen werk te bieden.
Gisteren kwam er nog een man naar ons toe. Hij vroeg net als iedereen of we nog werk hadden bij het Kids Centre. Jan Jaap probeerde hem rustig duidelijk te maken dat hij wel een voorbeeld zou moeten zijn voor de kids en dat hij dan niet meer zou moeten drinken (dit was al gauw duidelijk aangezien er een sterke dranklucht om hem heen hing en dit om 10 uur 's ochtends). Deze man vertelde dat hij ook echt wil stoppen met drinken maar dat er haast geen mogelijkheid voor was. Hij vertelde dat hij vroeger iets van management had gedaan en bij een AIDS kliniek had gewerkt. Later hebben we het nog nagevraagd en het moet echt een hele intelligente man zijn. Hij spreekt Frans, Engels en Afrikaans.
Hij vertelde dat hij zelfs vrijwillig voor het Kids Centre wilde werken als hij maar een doel kreeg in zijn leven. Zodat hij wat te doen zou hebben en een reden had om te stoppen met drinken.
Wij zijn daarna mee gegaan naar zijn huisje. Zoiets armzaligs heb ik hier zelfs nog niet vaak gezien.
Hij heeft een blikken huisje van 3 bij 3 meter. Er lag wel een matras in maar deze was echt heel vies en kapot. Verder had hij niets behalve afval in huis liggen. Hij heeft geen stroom en water. Hij vertelde dat hij zelfs naar de buren moet om eten en water te vragen. Hij heeft verder geen familie en vrienden. Dit raakte ons hart echt. We kunnen echt begrijpen dat deze man door alle uitzichtloosheid naar de drank grijpt! We hebben hem nog een bijbel gebracht en hebben afgesproken hem regelmatig te bezoeken en het zou gaaf zijn als hij uit de puinhoop gaat komen en een baan gaat vinden!

Wat ons ook erg bemoedigde was een brief van Winney de dochter van Jacobus (zoon van oma Magdalena). Over een paar weken ga ik haar computerlessen geven. Op dit idee zijn we gekomen nadat ze mij vertelde dat ze graag secetaresse wilde worden of bij 'de radio' wilde werken maar dat er nooit geld zou zijn voor een opleiding. Samen met haar broer en nog een zusje zal ik binnenkort met de computerlessen gaan starten.
Verder gaat ze ons ook nog helpen bij de huiswerkklas.
Ze schreef in haar brief dat ze echt geen toekomst meer zag, dat ze alles in duigen zag vallen en dat ze nu eindelijk weer toekomstperspectief had en daar wilde ze ons voor bedanken.
Zo gaaf om te zien dat er zoveel mensen weer hoop krijgen hier in Rehoboth!
Bijzonder hoe God ons gebruikt...

Liefs,
Jan Jaap & Joanneke
(check onze foto's rechts onder op onze blog)

1e keer kidsclub en 'de Benjamin kids'

2010-01-15T13:18:00.004+01:00

KIDSCLUB

Jaja maandag hebben we de 1e keer Kidsclub gehad...
Er was een OVERWELDIGENDE opkomst van 500 KIDS!
Oma Magdalena hield elke week Kidsclub bji haar achter het huis. Na het overlijden van oma heeft dit stil gelegen maar maandag mochten we weer beginnen met de Kidsclub en nu op het terrein van het Kidscentre.

Twee uurtjes voor de start van het programma stonden er al allemaal kinderen voor het hek. We hadden reclame gemaakt op de radio, via de kerken en elke keer als we kinderen zagen hebben we ze uitgenodigd.
De meeste kinderen hadden hun bord en beker meegenomen.

Om drie uur mochten ze dan eindelijk naar binnen.
Het was echt prachtig om al deze kinderen naar binnen te zien stromen....
Eerst inschrijven en dan mochten ze gelijk doorlopen om binnen met de lokale medewerkers te gaan zingen.

Toen bijna iedereen ingeschreven was (dit is een hele klus met 500 kids!) konden we eindelijk starten met het programma. Na de inleiding kwam ik (Joanneke) met een grote poppenkast pop binnenstormen. Hierna hebben we de regels d.m.v. dramastukjes verteld. Heerlijk om te zien hoe geboeid de kinderen naar de stukjes zaten te kijken.

Hierna zijn we in twee groepen uit elkaar gegaan. Dit hebben we gedaan omdat hier in Rehoboth vier talen worden gesproken. Namadamara en Oshivambo zijn de talen die alleen de kleintjes spreken en zij spreken vaak geen Engels of Afrikaans wat ook veel gesproken wordt.
We hebben daarom de kinderen verdeeld in de leeftijden 2 t/m 8 jaar en 8 jaar en ouder. Joanneke gaat de jongste kids doen en Willemien de oudere.

Beide groepen hebben een quiz gedaan en daarna was het voor de kleintjes tijd voor 'kos'(= Afrikaans voor eten). Het duurde even voordat de kleintjes netjes in de lijn stonden (in de rij ;) ), ja en toen begon de chaos. De oudere kinderen zagen dat hun broertjes en zusjes gingen eten en zij wisten waar de bekers en borden stonden en natuurlijk waren er ook heel veel kinderen die dachten.. mmmm lekker eten...
Uiteindelijk hebben we toch eerst de kleintjes eten kunnen geven en daarna de oudere kinderen. Als het goed is heeft iedereen eten gehad. Wat een beetje moeilijk te controleren was omdat een groot aantal kinderen waarschijnlijk twee keer in de rij heeft gestaan.

Gelukkig konden alle kinderen moe en voldaan naar huis. We hebben samen over God kunnen zingen en ze allemaal eten kunnen geven!

Afwachten hoe het komende maandag gaat... we hebben heel veel punten die we anders gaan doen dus ben benieuwd....

DE BENJAMIN KIDS

Op maandag, woensdag en vrijdag zullen we kidsclubs gaan houden zoals we deze maandag gehad hebben, alle kinderen zijn hier welkom!!

Over een poosje willen we beginnen met de Bejamin Kids. Dit is een wat selecter groepje kinderen. Deze kinderen zijn kinderen die of geen ouders hebben, AIDS hebben (of ouders die dit hebben), geen eten krijgen thuis, waar ouders echt geen geld hebben etc etc. Voor deze kinderen wordt de school door het RKC (sponsors) betaald.
Voor een aantal kinderen/jongeren is het zelfs niet meer mogelijk om naar school te gaan. We zijn kinderen tegen gekomen van 18 jaar die niet verder als grade 2 zijn gekomen (dit zijn twee schooljaren). Deze kinderen worden ook niet meer toegelaten op een school. Deze kinderen willen we les gaan geven. We willen ze niet alleen leren lezen en schrijven maar ze krijgen ook computerles, ze leren in de tuin werken etc.

Voor al de bovengenoemde kinderen wordt een sponsorproject opgezet.
Voor €35,- per maand kan er één kind naar school worden gestuurd, ook kunnen ze dan na school bij ons komen voor huiswerkbegeleiding, sportactiviteiten, warme maaltijd etc.
Omdat dit best een groot bedrag is kun je een kind ook voor de helft ondersteunen. Voor €17,50 per maand.
Het zou echt gaaf zijn als er zoveel mogelijk sponsors gaan komen omdat we zsm met deze kinderen aan de slag willen en er nog heel veel geld binnen moet komen!
Daarom leg ik deze vraag ook bij jullie neer:
Willen jullie een kind sponsoren voor €17,50 per maand? (of €35,- ;))

Het wordt geen persoonlijk sponsorplan omdat dit gewoon niet mogelijk is voor dit geld en qua tijd. Wel zal er elk kwartaal een nieuwsbrief zijn waarin elke keer een verhaal van een ander kind in zal staan.
Als je interesse hebt kun je mij een mail sturen: joanknooi@hotmail.com of naar Carla Kwakkel: carlakwakkel@solcon.nl ook voor verdere vragen!

Verder willen we de nieuwbrief van de Benjamin Kids en het RKC naar een zo groot mogelijk publiek sturen. Dus heb je interesse mag je ook een mail sturen naar bovenstaande adressen.

Liefs, Jan Jaap & Joanneke

voor al onze foto's check de photostream rechtsonder op deze pagina

kers bij 38 graden...

2009-12-30T17:33:00.003+01:00

Ha lieve mensen,

Kers in Namibie...

Jaja alles was heel wat anders dan met de vaste rituelen in Nederland.
Met kerstavond hebben we pannenkoeken gegeten in de zon. 's Avonds kregen we nog een super leuke video kerstgroet van Jen & Robert. Met het liedje 'all I want for Christmas is you' van Mariah Carrey kwam eindelijk, ook voor ons, het kerstgevoel. Dat heeft wel even moeten duren want met deze hitte (in de schaduw rond de 38 graden) en zonder het kopen van kerstkleding ;) en het maken en bedenken van wat je gaat eten met kerst was het voor mij (Joanneke) moeilijk voor te stellen dat het kersttijd was. Hierna zijn we naar de roomskatholieke kerk geweest. Op aanraden van de mensen hier. Het kerststuk was dan ook super mooi! Ze hadden echt hun best gedaan met zang en mooie aankleding van het toneel. Verder was het apart om een katholieke dienst mee te maken met alle buigingen en rituelen die erbij horen maar wel goed om een keer te zien.

1e kerstdag zijn we naar 'The gospel mission' geweest. Hier gaan we meestal heen op zondag. Het was niet echt een kerstdienst want kerst hebben ze hier drie weken ervoor al gevierd ivm alle mensen die op vakantie gaan. Wat in NL nooit voor zal komen maar waar hier niemand van op kijkt is dat de voorganger in de dienst vertelde dat er zondag geen dienst was omdat we a.s. donderdag alweer een dienst hebben. Nu is het wel belangrijk om te vertellen dat deze voorganger dan ook erg druk is geweest want 1e kerstdag heeft hij vier bruidsparen moeten trouwen.
Na de kerkdienst zijn we, samen met vadertje kersfees, naar het ziekenhuis gegaan. Dit was bijzonder we hebben voor mensen mogen bidden en geschenken uit mogen delen. Hier kun je in JJ's vorige bericht op de site meer lezen.
Hierna zijn we naar de Oanob dam geweest dit is onze favoriete plek (staat ook vaak op de foto's op de site) hier gaan we vaak heen in het weekend om lekker te zwemmen.
Hier heeft Jan Jaap met nog een aantal mensen heerlijk gezwommen (Joan zwemt er niet meer zo lekker aangezien ze nu weet dat er ook allemaal kwalletjes in het water zitten ;)) en daarna hebben we met alle Hollanders heerlijk gegeten, alles er op en eraan voor nog geen 10 euro.

Het voelt heel erg apart dat je hier voor zo weinig geld kan eten. In de winkels is het namelijk niets goedkoper (en sommige producten zelfs nog duurder) als in NL.
Uit eten gaan kan hier zo goedkoop omdat het gemiddelde uurloon hier 5 rand is. Dat is ongeveer €0,50 per uur!! Dan te bedenken dat bijv. de dochter (Mercia) van oma het nog breed heeft met haar inkomen, waar ze €26,- (per maand) van over houdt voor het kopen van eten voor haar zelf en ongeveer 8 kids.
De volgende dag was dan ook wel een feest voor dezelfde kids!! En niet alleen die kids maar echt een hele invasie kinderen. Haha twee volle bakkies kwamen aanrijden en er waren heel wat meer mensen meegekomen als gedacht. We hebben met z'n allen heerlijk gebraait (BBQ) de kinderen zaten vol verbazing te kijken naar al het eten wat we hadden (terwijl wij dachten 'laten we maar niet te overdreven doen want dat zijn ze hier niet gewend') en daarna konden ze spelen bij de glijbaan, die bij ons huurhuis staat. Het grappige is dat als je de glijbaan ziet waarschijnlijk geen kind in NL er naar om zal kijken maar hier hebben ze dikke schik met z'n allen gehad. Voor de jongeren hadden we een radio neergezet waar R&B muziek uit de boxen schalde. Het was super om te zien hoe al deze mensen zaten te genieten van deze middag!

Verder hebben we de maandag na kerst afscheid genomen van Daan & Anja van der Linde en hun kinderen. Zij zijn hier voor drie maand in Namibie geweest. Door omstandigheden thuis zijn ze weer naar Nederland gegaan.
We hebben genoten van Anja's kookkunsten en Daan als manusje van alles! Ook de kids brachten heel wat gezelligheid met zich mee.
We zullen ze dan ook echt wel gaan missen.

Verder gaat hier alles weer door. Morgen vieren we oud & nieuw. Om 10 uur gaan we naar de kerk en om 12 uur zal daar (als het goed is ;)) vuurwerk zijn.
Om toch een beetje het gevoel van oud & nieuw te hebben wil ik (Joanneke) morgen oliebollen gaan bakken en zal Willemien zich wagen aan het maken van appelflappen... jullie horen nog wel hoe dit afloopt....

De bouw gaat rustig verder. Het duurt allemaal heel wat langer als verwacht. We hadden gedacht dat we zeker een week na aankomst in de huisje zouden zitten. We zijn nu alweer twee maand verder. We hebben ons er in berust en wachten af... We hopen (of kan ik beter geen voorspellingen meer doen?! ;)) dat we er binnen drie weken in zitten. Op de manier kunnen we veel beter contact hebben met de mensen in blok E. Nu wonen we in de 'rijkmans buurt' zoals ze het hier zeggen en we zijn toch liever onder de mensen waar we het voor doen!
JJ is in ieder geval elke dag hard aan het werk met het hekwerk en dat zal klaar zijn binnen een paar dagen.

Bijna dagelijks staan er kinderen bij ons hek om te vragen om geld. Vaak geven we ze dan een appel of brood. Soms staan ze in één keer bij je op het erf en een aantal keren kwam er een jongentje het erf op lopen met een man in een rolstoel.
We geven vaak aan dat we willen dat ze achter het hek blijven staan en maken dan een praatje met hen. Op deze momenten merk ik echt dat ik zo graag 'echt' met deze mensen aan het werk wil. Want daarom zijn we hier!

Twee weken terug zijn we met de vrouwen naar Katatura geweest. Dit is een wijk in Windhoek een beetje vergelijkbaar met blok E waar het kidscentre wordt gebouwd.
Een Amerikaanse vrouw die hier al vijf jaar woont heeft een soort van kidsclub opgericht.
Het was echt gaaf om te zien hoe ze dit allemaal doet.
De kinderen vermaken zich daar heel goed en het viel ons op dat er ook heel veel discipline is.
Verder hebben we heel veel ideeen opgedaan! Deze vrouw maakt allemaal spelletjes van karton, flessen, doppen etc. Wij zijn ondertussen ook al bezig geweest met het maken van spelletjes en ik heb zelfs een KNAK (grote poppenkastpop) gemaakt. En... dit zonder naaimachine....
Verder zijn we druk bezig met het werven van vrijwilligers die willen werken voor het RKC. We hebben een paar super leuke enthousiaste mensen ontmoet en hebben vandaag een teamochtend gehad. Gaaf om te merken dat ze er zelf ook zin in hebben echt meedenken.
Volgende week zullen we bijelkaar komen om het programma van 11 januari (onze eerste kidsclub) voor te bereiden.
Hier hebben we echt heel veel zin in!

Nou lieve mensen we wensen jullie nogmaals een baie geseende goei nie jaar!

Liefs, Jan Jaap & Joanneke

Een vrolijke kerst?

2009-12-25T13:49:00.000+01:00

1e kerstdag, voor veel mensen een gezellige dag met familie en vrienden, lekker uitgebreid eten, ..... Kortom een dag waar al lang naar uit gekeken is. Voor veel patiënten van het St. Mary's Hospital in Rehoboth is dat vandaag echter niet het geval....

...Vanmorgen uit de kerkdienst zijn we samen met een groep vrijwillers van het RKC en vadertje kers(in dit geval niet Daan, maar een lokaal iemand) naar dit ziekenhuis gegaan om de mensen daar te bemoedigen met een praatje en kleine cadeautjes om ook hen het gevoel te geven dat ze niet alleen zijn op deze mooie dag. Wat mij (Jan Jaap) erg aansprak waren de met TBC(tuberculose) besmette mensen en de ondervoede kinderen. Vanuit een mooie kerstdienst een half uur daarvoor sta je ineens oog in oog met een jongetje van misschien 1 jaar oud dat in de gang op een klein matrasje ligt met in zijn neusje een infuus waaruit hij zondevoeding ontvangt. Hij ligt er zo levensloos en mager bij dat je je haast niet voor kunt stellen dat hij het zal halen. Tegelijkertijd stroomt de voeding die hij binnenkrijgt er weer uit vanuit zijn onderste omdat zijn tere lichaampje het nog niet kan verwerken. Daarnaast zit een meisje van misch 2 jaar oud die net hersteld is van ondervoeding en al weer wat aan begint te sterken. Bij haar is ook nog niet veel levendigheid te ontdekken maar wellicht is dit wat verlegenheid.
Vervolgens lopen we een kamer binnen waar ik 3 met TBC besmette en vermagerde mannen aantref waarvan één meteen mijn aandacht trekt. Een oude man van in de 80 die ligt te kremperen in zijn bed en waar weinig leven meer in lijkt te zitten. Wanneer ik deze man probeer aan te spreken en ik een kort gebed over hem uitspreek gebaard hij me om hem overeind te helpen. Wanneer ik hem ondersteun voel ik zijn ribben die ik met mijn vingers kan tellen. Terwijl hij overeind is gekomen komt er een prachtige glimlach op zijn gezicht en bedankt me voor mijn hulp. Eenmaal weer thuis gekomen en terugdenkend aan dit moment lijkt het of je hart in 1000 stukken breekt. Denkend aan wat er voor mij nog komen gaat deze dag en waar ik misschien nog niet eens in alles tevreden mee ben, terwijl deze man die eerst leek weg te kwijnen van de pijn en de leegte in zijn hart al met een klein gebaar blij kan worden. Wat moet ik dan nog veel leren en bedenk ik meteen dat het zo belangrijk is om mensen als deze zo nu en dan een bezoek te brengen. Al zeg je niks en laat je alleen al merken dat er iemand is die aan ze denkt door alleen maar bij ze te zijn.. En dan blijft de vraag in mijn hoofd rondhangen; Wat zou deze man zijn kerstgedachte zijn?..

Dit wou ik gewoon even delen. Dit bericht is echt niet bedoeld om mensen een schuldgevoel op te leggen. Ik werd hier zelf gewoon door aan denken gezet. Ik wens jullie verder allemaal hele fijne en mooie kerstdagen met familie en vrienden toe en hoop jullie snel weer te spreken..

Groeten,
ook namens Joanneke,

Jan Jaap

'n lekker kers en een baie geseên nuwejaar!

2009-12-16T17:36:00.003+01:00

Het besef begint te komen...

2009-12-10T13:03:00.004+01:00

Inmiddels zijn we al weer 2 weken verder na het plaatsen van het vorige bericht. De tijd lijkt snel te gaan al is dat voor ons gevoel niet altijd zo. Al hebben we het hier erg naar onze zin merken we wel dat het gemis van familie en vrienden nu toch wel een beetje begint te komen. Het idee dat je hier voor 2 jaar zult gaan werken dringt nu echt door en daardoor besef je steeds meer dat je veel mensen een tijd niet zult gaan zien. Erg fijn om daarbij te weten is dat je hier niet zomaar bent maar met een reden. Wij geloven dat God ons hier heeft gebracht om zijn koninkrijk te bouwen in Rehoboth. We zijn er dan ook van overtuigd dan Hij ons zal helpen om met situaties zoals het missen van fam. en vrienden om te gaan. Gelukkig kunnen we zo nu en dan eens een stukje op de site zetten en worden we regelmatig gemaild en gebeld wat ons erg goed doet.

Goed, de afgelopen weken zijn erg divers geweest. Nog even terugkomend op het bericht van de container kunnen we tot nu toe melden dat Jan Jaap samen met wat andere mensen naar de minister is geweest waar ze dit keer gelukkig wel terecht konden. Het gesprek leek positief en het was goed te horen hoe oma'tje Magdalena bekend staat bij de minister. Nadat ze wat telefoontjes had gepleegd en ze samen wat hadden gebabbeld werden JJ en de rest doorverwezen na een ander overheidsgebouw. Hier werden ze wederom weer van het kastje naar de muur gestuurd en de hoop om die dag wel wat voor elkaar te krijgen bleek vervlogen. Ook de IKEA-spullen konden niet worden opgehaald vanwege een diefstal van computers op het kantoor die de spullen zou kunnen overleveren aan ons. Nota bene waren er twee kapotte computers blijven staan wat er natuurlijk op zou wijzen dat de dader een insider zou zijn geweest. Hoe Afrikaans ook weer... Nu 2 weken later is het ons dan eindelijk gelukt om de IKEA-spullen te bemachtigen. Na het betalen van een goede 45 euro(zo'n 500 Namibische $) hebben we de IKEA spullen dan eindelijk thuis liggen. Hoe het verder met de t-shirts zal gaan weten we nog niet, hier zijn we nog steeds mee bezig.

Afgelopen vrijdag hebben we in Rehoboth de World Aids Day gevierd. Omdat we als RKC ook deel uit maken van de organisatie die zich inzet om aids te bestrijden hebben we meegereden in een optocht waarbij alle voertuigen versierd waren met leuzen en teksten tegen aids en mensen die op de meest creatieve manieren duidelijk konden maken dat de tijd dringt om in te grijpen in deze problematiek.
Na een toespraak van een paar uur door verschillende mensen wat de dag afgesloten met een voetbal-/volleybal toernooi die georganiseerd was door o.a. mensen uit ons team. Dit was de eerste keer dat er zoiets georganiseerd werd en door medewerking van o.a. lokale mensen was het qua organisatie nog niet zo'n succes omdat er weer erg veel dingen op zijn Afrikaans gingen. Maar desalniettemin was het een erg gezellige middag waarin we zelf met een gedeelte van ons team ook een bijdrage mochten leveren in de voetbal duels.

Sinterklaas is ook in Namibië langs geweest en heeft ons afgelopen zaterdag een gezellige avond bezorgd met alle Nederlanders. Ouderwets gezellig hadden we lootjes getrokken en waren er gedichten en zelfs suprise's gemaakt. Daarbij aanwezig waren Simone Plender(zusje van een vriend van ons en tevens Oldebroeker) en een collega(Potlako) van haar uit Botswana. Simone en Potleiko waren die week daarvoor in Windhoek geweest om een cursus te doen voor de dagopvang waar ze allebei werken. Een mooie mogelijkheid dus om eens wat andere Nederlanders op te zoeken die vrijwel allemaal uit dezelfde kerkgemeenschap komen. Simone zal na een week lekker te zijn bijgekomen bij ons in Rehoboth morgen weer terug gaan richting Botswana om daar haar werk voort te zetten. Potlako was er overigens voor één dag en is inmiddels al weer terug. Ze zal vast haar ogen uitgekeken hebben met deze rumoerige Nederlanders.
Die zondag hadden we wederom een feestelijke bijeenkomst want Wilfred werd die dag 29 jaar en dat was uiteraard weer reden voor een feestje. Naast onze werkzaamheden voor het RKC zijn we afgelopen woensdag met de kinderen en alle medewerkers van het RKC wezen zwemmen bij de Oanob dam zo'n 10min. rijden van ons huis af. De kinderen hebben zich echt heerlijk vermaakt en onze blanke huidjes zijn weer lekker aangebrand door de scherpe Namibische zon.

Vandaag(donderdag10 dec.) is het Human Rights Day, een nationale feestdag in Namibië. In principe voor ons geen vrije dag aangezien we thuis ook veel voorbereidingen kunnen doen en niet meteen afhankelijk zijn van winkels en mensen die vandaag niet werken. De bouw ligt sowieso voor Jan Jaap even stil aangezien er na dagen wachten nog steeds geen palen zijn gebracht waarmee het hekwerk afgemaakt kan worden. JJ is nm samen met Daan en Jakobus(lokale medewerker)een aantal dagen lekker actief bezig geweest om het hekwerk voor het RKC te zetten. Maar zoals op veel andere momenten is het vaak lekker Afrikaans wachten, en dit keer dan op palen. Met het zetten van het hekwerk is JJ lekker in zijn element. Tijdens het zetten ontmoet en spreekt hij regelmatig mensen en bouwvakkers uit o.a. blok E en dit geeft hem veel voldoening.
Vandaag hebben we allebei samen foto's gemaakt van vadertje kersfees(de Kerstman)en kinderen die bij hem op schoot gingen. Voor het geld wat hiermee ingezameld werd worden voedselpakketten gekocht voor de minder bedeelden in Rehoboth. Een mooi programma om aan mee te werken dus. Een leuke bijkomstigheid was dat Daan zich als Kerstman voor deed en hij onder zijn mooie rode jurk zijn puur natuur Nederlandse klompen droeg wat een erg komisch effect gaf. Dit project is op touw gezet door een vrouw van Gospel Mission, de kerk waar we regelmatig naar toe gaan. Dit jaar werd er voor het eerst iets dergelijks gedaan met kerst in Rehoboth en de komende weken zullen er nog meer dagen komen dat er foto's gemaakt gaan worden en voedselpakketten worden uitgedeeld.

Daarnaast heeft Joanneke het haar van Jan Jaap geknipt. Dit gaat haar prima af en doet ze ook bij alle andere vrijwilligers. Tot zo ver een korte samenvatting van de afgelopen 2 weken.

Nieuw op onze blog is een lijst van Afrikaanse woorden en wistjedatjes
auto = kar
stoplicht = robot
hagedis = verkleurmannekie
giraffe = kameelpeerd
paars = peers
rose = lichtpeers
vadertje kersfees = kerstman
fijne dag = lekker dag
ipv begroeten met hallo zeg je: hoe gaan het?

wist je dat?...
Namibië op nr 4 staat van de wereldranglijst met HIV besmette mensen?
We in Rehoboth op een hoogte van 1400m boven zeeniveau zitten?
Joanneke lasagne heeft gegeten en dit ook nog eens lekker vond?

bidden en nieuwsbrief

2009-12-03T10:53:00.003+01:00

Hoi lieve mensen,

Wat in onze vorige nieuwsbrief nog niet duidelijk stond is dat er elke 1e maandag van de maand vrienden en familie bij elkaar komen om voor ons te bidden. Hier zijn we echt super dankbaar voor.

Iedereen is hierbij welkom. Als je er meer informatie over wilt hebben kun je mailen naar Lize de Bruijn- van Werven (lizevanwerven@telfort.nl)

A.s. maandag is het bij de ouders van Joanneke. Aan de Grootewoldweg 100 in Oosterwolde. Vanaf 19.30 uur is er inloop en om 20.00 uur willen ze beginnen.

Nieuwsbrief
Onze tweede nieuwsbrief is klaar. We hebben al heel veel mailadressen in ons bestand. Als je de nieuwsbrief nog niet ontvangt maar graag wilt ontvangen mag je even een mailtje sturen naar:
janjaapkoster@hotmail.com

Liefs, JJ & Joan

Container en meer...

2009-11-26T19:25:00.004+01:00

(wanneer je niet geïnteresseerd bent in het eerstvolgende lange verhaal over de container raad ik u/jou aan om door te gaan naar de volgende alinea)

Hitte, wachten, onderhandelen, wachten.... Dit was vooral voor Jan Jaap realiteit de afgelopen dagen. De container met de spullen voor fam. v/d Linde, de inboedel voor de huisjes die we over een paar weken hopen te betrekken en verder ong. 1200 t-shirts geschonken door een grote kleding firma in Nederland is namelijk afgelopen dinsdag aangekomen. Na 2 maanden onderweg te zijn geweest, vele malen telefonisch onderhandelen en tijdelijke opslag aan de kust bij Walvisbaai vanwege papieren die niet in orde bleken te zijn werd de container afgelopen dinsdag richting Rehoboth vervoerd. Vroeg in de ochtend is Jan Jaap samen met Daan vertrokken richting Windhoek waar de container eerst geïnspecteerd moest worden door mensen van de douane en het zogeheten customs(een organisatie die over het in- en uitvoeren van goederen naar binnen- en buitenland gaat). Nadat ze zich hadden gemeld bij het kantoor aan de opslagplaats(legitimatie blijkbaar niet nodig) en alle betrokken waaronder de verhuiswagen met 5 verhuizers daar in waren aangekomen om de spullen uit de container over te laden in de vrachtauto konden ze het terrein op waar vervolgens de container werd leeg gehaald en onderzocht. Omdat op de paklijst was vermeld dat het om gebruikte spullen ging maar er toch nieuwe spullen werden aangetroffen zoals de t-shirts(nog netjes in de verpakking met kaartjes er aan) en de spullen van de IKEA voor de huisjes, werd er na lang getrouwtrek en onderhandeling, beslag genomen op de t-shirts en een aantal IKEA spullen die in meerdere aantallen werden aangetroffen. De autoriteiten die op dat moment aanwezig waren hadden nm het idee dat de spullen doorverkocht zouden worden en konden niet geloven dat het om geschonken en gekochte spullen voor eigen gebruik ging omdat dit ook niet vermeld stond op de paklijst. De paklijst moest namelijk al maanden geleden worden opgestuurd terwijl de spullen van de IKEA en t-shirts nog niet bekend waren. Wat wel weer bijzonder was(Afrikaans?) is dat Jan Jaap nog wat spullen kon redden van vordering door simpelweg te vertellen dat we bijv het linnengoed van de IKEA nodig hadden om onder te slapen. Dit was geen probleem en kon weer uit de volgeladen auto(bakkie) worden gehaald. Veel andere spullen zoals de t-shirts moesten echter toch zeker wel blijven liggen. Na 4 uur in de brandende zon te hebben gestaan(JJ was behoorlijk aangebrand< voor de kwinkieliefhebbers ;) werden de ingevorderde spullen meegenomen door de douane en de mensen van customs. Vervolgens ging de vrachtwagen richting Rehoboth met Daan en JJ daar achteraan. In Rehoboth hebben we met alle aanwezige dutchie's de vrachtauto uitgeladen en de spullen opgeslagen in een gebouwtje die ons is toegewezen door een lokale kerk(Gospel Mission). Terwijl Daan en JJ die ochtend in Windhoek waren bij de container zijn Joan en de rest van de Nederlanders druk bezig geweest om brieven op te stellen door o.a. mensen van het lokale gemeentehuis, organisaties uit Nederland en het bedrijf dat de t-shirts had geschonken om daarmee zo snel mogelijk actie te ondernemen. Woensdag is JJ samen met wilfred en Martijn naar windhoek gegaan om te kijken wat er eventueel nog geregeld kon worden. JJ wist waar de spullen opgeslagen waren dus op de bonnefooi zijn de jongens wat gaan proberen. Na een tijdje zoeken en rondvragen waren ze terecht gekomen bij het kantoor van Customs waar ze vervolgens in het kamertje van de directrice plaats konden nemen. Tot hun grote verbazing bleken de ingenomen spullen daar ook te liggen dus ze waren iig op de goede plek. Na lang wachten kwamen ze dan eindelijk in contact met de directrice. Na lang discussiëren en praten over wetjes en regeltjes lukte de heren het niet om de spullen mee te krijgen. Er zou een flinke som geld betaald moeten worden waarbij ingesloten invoeringskosten, tax en allemaal andere overdreven en flink oplopende bedragen. Daar gingen ze uiteraard niet mee akkoord en gingen teleurgesteld weer terug naar huis. Die zelfde middag zijn er door de mensen thuis en mensen vanuit het bestuur RKC diverse telefoontjes gepleegd waaronder met de minister van kinderwelzijn en gelijkheid tussen man en vrouw(of zoiets). Met deze vrouw waren Martijn en Suzan nm in contact gekomen tijdens de begrafenis van Oma Magdalena. Blijkbaar had zij daar veel contact mee gehad. De minister had toegezegd te willen helpen wanneer dit nodig zou zijn en dat moment was voor ons nu dan ook aangebroken. Goed, de volgende dag vertrokken JJ en anderen weer met goede moed richting Windhoek en kwamen vervolgens om 11.00 volgens afspraak aan bij het kantoor van de minister. Daar werd hen verteld dat ze vanwege een of andere vage reden diezelfde dag om 14.00 weer terug moesten komen. Het was natuurlijk al heel wat dat je zomaar bij een minister op bezoek kon komen dus dit deden ze dan ook maar. Om 14.00 zaten ze weer in het kamertje te wachten, en te wachten, en te wachten... totdat ze na 1,5 uur wachten telefonisch door de minister te horen kregen dat ze geen tijd had vanwege de verkiezingen die de volgende dagen in Namibië zouden zijn. En dat terwijl constant werd verteld door de assistente dat ze onderweg zou zijn. Maandag zou ze onze 'zaak' eens onder de loep nemen en zal ze vervolgens wat van zich laten horen. Lichtelijk gefrustreerd gingen JJ en de rest weer naar huis waar het nu afwachten is op een telefoontje van de minister. Een gedeelte van de spullen waaronder kussens en wat tafellampen kunnen we weer terug kopen voor een klein bedrag. Hier hadden ze nm een berekening voor gemaakt die na ons idee voor geen meter zou kunnen kloppen, dit ten gunste van ons, maar laten we dit dan maar zien als leiding van de Heer... Voor de t-shirts zouden we te veel moeten betalen. Het zou gewoon zonde zijn als we deze niet meer kunnen krijgen. Als ze nm eenmaal opgeslagen worden zullen ze na een paar maand geveild worden en zie je ze niet meer terug. De t-shirts samen hebben toch een waarde van zo'n 7500 euro en met deze shirts kunnen we veel kinderen blij maken. Tot zover het verhaal over de container zodat jullie een indruk krijgen van hoe dingen hier kunnen lopen.

René, Mirjam, Bert en Carla hebben we afgelopen maandag weer naar het vliegveld gebracht en afscheid van ze genomen. René zal rond Maart 2010 weer terug komen om te kijken hoe de vorderingen gaan. In Juli 2010 zullen René&Mirjam met kids en Bert&Carla met hun dochter Janne weer terug komen om te helpen met het begeleiden van de grote groep mensen uit Den Ham die komen bouwen aan de laatste huisjes op het terrein van het RKC. Verder hebben we na het laatste nieuws op deze site(voor het bericht vandaag geplaatst door Joanneke) ook weer van alles beleefd en meegemaakt waaronder onze auto met pech midden op een druk kruispunt in Windoek; een andere auto waar de versnellingsbak kuren van heeft en ook zorgde voor opstoppingen op drukke kruispunten; een begrafenis van een kindje van een paar maanden oud waarvan we de familie kenden(deze begrafenis werd ons op de zelfde dag nog doorgegeven, hoe Afrikaans); lootjes trekken met de dutchie's voor Sinterklaas; het vieren van de verjaardag van Macy; een mega kakkerlak in de douche waar Joanneke o.a. erg van geschrokken was; de krach(stroom) die bijna op was maar gelukkig diezelfde avond weer op konden laden door hulp van onze huurbaas; Jan Jaap die contact heeft gelegd met een lokale jongen die in het landelijke hardloop team zit en behoord tot de top 8 van Namibië en waarmee hij heeft afgesproken elke ochtend te gaan joggen om 06.15(wat overigens nog niet gebeurd maar desalniettemin JJ wel zelf een aantal ochtenden in de week loopt); overal waar je komt kinderen vragen: Mister, mister, give me one dollar please! maar je helaas niet altijd geld kunt geven en brood kopen ook niet altijd mogelijk is; je in Windhoek bij een soort van Mc Donalds gewoon in de keuken je handen mag wassen wanneer je vraagt waar je dit kunt doen; je na het informeren over wel of geen Namibisch rijbewijs nodig te hebben van het kastje naar de muur wordt gestuurd, de één zegt dat het niet kan, de ander dat in Namibië veel mogelijk is zolang je maar doordrukt en geld laat zien; een kerstdienst in de kerk waarin kinderen meer dan een uur de dienst vulden door o.a. een toneelstuk en een koortje, wat overigens erg leuk was om te zien; de knipperende kerstverlichting die je overal ziet hangen en kerstbomen in winkels terwijl het buiten boven de 30 graden is; giraffes, zebra's en spiesbokken, apen en zwijnen die je op meters afstand van je auto ziet lopen terwijl je ergens heen rijdt; etc etc....

Verder zijn onze taken hier inmiddels bekend en zijn we al lekker bezig met de voorbereidingen om te kunnen starten met de programma's voor het RKC. Omdat het hier bijna zomervakantie is zullen we bijv. met de kids club en de sportactiviteiten pas beginnen midden januari. Tot die tijd dus voorbereiden hiervoor. Onze taken zijn in het kort(meeste taken kunnen we pas gaan uitvoeren als het Kids Centre klaar is medio april 2010): Jan Jaap; jeugdwerk, sport, huisvesting gasten/vrijwilligers, aanleg sportvelden en speeltuin, inboedel RKC, beveiliging, voorraad keuken etc.
Joanneke; kids club, naschoolse opvang, begeleiden groep Den Ham, gebedswerk, sponsoring projecten, winkeltje/bibliotheek(toekomst) etc. Verder zullen we(vooral JJ) praktisch gaan helpen bij de bouw waar nodig en mogelijk aangezien er professionele mensen in dienst zijn hier voor. Klusjes zoals hekwerk zetten etc zijn mogelijke werkzaamheden. Daarnaast is Jan Jaap al bezig om de beveiliging van het terrein te regelen en heeft hij hier morgen een afspraak voor staan met iemand. Joanneke heeft vandaag weer vergadering gehad voor de World Aids Day waar we ook een voetbal/volleybal toernooi voor organiseren en mee rijden in een optocht. Even een indruk dus...

Binnenkort komt onze 2e nieuwsbrief weer uit. Mocht je ergens vragen over hebben of wat dan ook mail ons dan gerust.. Als je niet meteen een reactie terug krijgt weet dan dat het ons niet altijd lukt om direct wat terug te sturen. foto's en video's willen we heel graag plaatsen maar kost ontzettend veel tijd met onze trage internet verbinding. Morgen zullen we alvast een poging doen..

Groeten,
Joanneke en Jan Jaap

Vandaag...

2009-11-26T15:39:00.000+01:00

Vanmiddag hadden we een vergadering over de World Aids Day.
Wij helpen mee op deze dag met het Kids Centre en organiseren een voetbal/volleybal toernooi.
Goed we moesten eerst nog even naar het dorp. Daar kwamen we een man en een vrouw tegen. Allebei heel erg mager en de vrouw had een heel klein kindje in haar armen.
Ik zag dat ze spullen kochten voor het kindje. Willemien en ik hadden het er nog even over en ik dacht te zien dat deze vrouw wel eens Aids zou kunnen hebben.
Een uurtje later kwamen we aan bij het ziekenhuis waar een gebouwtje bij is voor mensen met Aids. Ze kunnen zich daar laten testen en ze delen hier medicijnen uit.
Zie ik daar deze man zitten met zijn kindje op schoot.
Natuurlijk wil iedereen een klein schattig kindje zien dus ik loop naar deze man om zijn kindje te bewonderen en hij laat haar met een brede trotse glimlacht zien.
Hij vertelt dat het kindje nog geen maand oud is en dat ze eigenlijk één van een tweeling is maar haar broertje is bij de bevalling overleden. Zijn vrouw heeft een keizersnee gehad en is daarna gehecht ('losvalsteekjes' zoals hij het noemde)
Ik vroeg of zij de borst gaf aan haar kindje maar hij vertelde dat zij Aids heeft en dat ze daarom haar kindje niet de borst mag geven (zodat er niet dmv wondjes bloed op bloed contact kan wezen). Bij dit verhaal kun je er bijna wel vanuit gaan dat deze man ook Aids heeft. Dit verhaal breekt echt mijn hart!
Wie gaat er voor dit kindje zorgen als haar vader en moeder overlijden aan Aids?!
Misschien gaat het nog jaren duren door middel van Aids remmers maar ik werd er echt even bij stil gezet hoeveel schaden Aids aan kan richten en hoeveel mensen niet weten dat ze Aids hebben en niet eens weten hoe ze het verspreiden.
Ja Aids is één van de grote problemen hier in Namibië...
Wat een voorrecht dat ik hier dan mag zijn en deze mensen een klein beetje op weg kan helpen en hopelijk brengt God me nog veel meer van deze mensen op mijn pad!
Natuurlijk hoef je hiervoor niet naar Namibië... God heeft voor iedereen een ander plekje waar je er mag zijn voor de mensen om je heen!

Baie seen,

Joanneke

cultuur verschillen...

2009-11-14T15:07:00.000+01:00

Ff snel een berichtje...
We zijn hier alweer een weekje al voelt het alsof we hier al veel langer zitten!
Omdat het kidscentre nog niet staat hebben we nog geen vaste taken en dingen die we doen.
Wel zijn we steeds samen met ons team en de bestuursleden (die hier in Namibië zijn) visie aan het vormen en goed aan het nadenken over wat onze taken worden e.d.
Ook zijn we aan het nadenken hoe we om moeten gaan met de nood die hier is.
Bij elke supermarkt staan kinderen die vragen om geld. Vaak geven we ze een broodje maar we hebben besloten om geen geld te geven omdat ze hier vaak verkeerde dingen mee doen. Toch is dit allemaal erg lastig omdat je het dagelijks tegen komt. Dit zijn namelijk niet de enige dingen die we tegen komen maar je ziet ook de dronken mensen langs de kant van de weg, de mensen die werkloos zijn etc. etc. etc. Dan moet je echt gaan kijken naar wat nu onze visie is en wat op dat moment je prioriteit heeft. Je wilt zo graag iedereen helpen maar helaas is dit gewoon niet mogelijk...
Omdat we heel graag van de cultuur willen leren is vanochtend Jacobus (zoon van omaatje Magdalena Kanana) langs geweest. Hij heeft ons veel verteld over de gebruiken hier.
Hier 'moet' bijvoorbeeld de man altijd rechts van de vrouw lopen omdat hij de sterkste is en haar moet beschermen. Als een man en vrouw ergens binnenkomen moet de man altijd eerst naar binnen.
Verder is het hier in Namibië zo dat als er mensen bij je langs komen je nooit 'Hoe gaan het?' (Afrikaans) mag zeggen maar dat je altijd moet wachten tot dat de mensen die op bezoek komen iets tegen je zeggen.
Verder is het niet de bedoeling dat je uit jezelf (voorbeeld) een verhaal over je nieuwe schoenen begint. Hier moet de ander eerst naar vragen.
Wat mezelf heel erg raakt is het beeld wat de mensen nog van de blanken hebben.
Er zijn nog mensen die tegen blanke kinderen 'klein baas' en tegen de volwassenen 'groot baas' zeggen. Vroeger moesten ze zelfs naar de gevangenis als ze dit niet zeiden.
Voor sommige mensen zit dit nog heel diep en ik vind het zo gaaf om te merken dat wij hier verandering in mogen brengen!! Door te laten zien dat wij anders zijn, dat ze ons gewoon bij de naam kunnen noemen, dat wij niets meer zijn als de ander maar dat we allemaal gelijk zijn!
We merken echt dat we het vertrouwen van de mensen hier echt moeten winnen maar door de relaties die al opgebouwd zijn en die we aan het bouwen zijn groeit het vertrouwen bij de mensen.
Dit zijn even een paar dingen die we vanochtend geleerd hebben :)
We vieren zo de verjaardag van Macy (die vorige week vrijdag jarig is geweest) we hebben allemaal cadeautjes voor haar vanuit NL dus dat gaat vast en zeker heel gezellig worden!

Groetjes, JJ & Joan

Veilig aangekomen in Namibië...

2009-11-11T12:50:00.001+01:00

Hoi lieve allemaal,

Groeten vanuit Namibië!
Jaja we zijn veilig aangekomen..
We mochten allemaal 20kg bagage meenemen (en dat voor twee jaar :)) In totaal hadden we me alle mensen samen 47kg bagage teveel. We hebben twee kaartjes gekocht waardoor we 20kg extra mee mochten nemen, dit scheelde natuurlijk al heel veel maar het was een wonder dat we de rest van de bagage mee mochten nemen! Gisterochtend zijn we om zeven uur aangekomen (zus uur in NL). Daarna hebben we nog twee uur gewacht op onze koffers, het was zelfs nog spannend of ze wel aangekomen waren. En dat op een heeeel groot vliegveld waar wel drie vliegtuigen stonden ;) Aangekomen in Rehoboth hebben we onze spullen uitgepakt. We zitten op dit moment in een huis wat te koop staat. Echt een heel mooi huis voor de begrippen hier en ook zeker prima voor Nedelandse begrippen. We zijn gister natuurlijk gelijk bij de bouw van het kids centre gaan kijken... Zo dit wordt echt super mooi en groot. We zullen binnenkort weer foto's op de site zetten (staan vast ook wel op www.renekidscentre.nl ) Het huisje van Daan & Anja is bijna af en als het goed is dan is ons huisje ook over een week of 4 af. Binnenkort gaan we er schilderen en inrichten. De bouw van het RKC is ook echt al heel erg ver. Je ziet precies alle lokalen en we hebben nu veel meer een beeld van hoe en wat er gaat komen. Daarna zijn de buurt ingegaan. Na een paar minuten hadden we een hele horde kids achter ons aanlopen. Allemaal wilden ze onze handen vasthouden. Het was echt gaaf om deze mooie kids te zien. We beseften ons toen ook echt weer waar we het voor doen! De kids waren vooral gek van de jongens die lekker gek met de doen. Dit in een omgeving waar weinig vaders te vinden zijn en waar de vaders vaak dronken zijn. Zou gaaf zijn als de kids ook een ander beeld van mannen krijgen! Vandaag hebben we een 'vergadering' gehad voor de wereld Aids dag van 4 december. Dan gaan we namelijk 's middags met de kids voetballen en volleyballen. En ja... wij mogen ook een team vormen samen... hier is vooral Joanneke erg blij mee ;) Vanmiddag gaat Joanneke met Willemoen en Susan op huisbezoek. De huisbezoeken zijn voor de kids die gescreend worden voor het centre. We vullen dan een lijst in en hebben ook gesprekken met de ouders. Verder gaan we bekijken hoe Susanne dit het laatste half jaar heeft gedaan zodat Joanneke en Willemien het op den duur over kunnen nemen. Verder proberen we zoveel mogelijk rond te lopen en 'blikjesdorp' om de mensen beter te leren kennen en te zien wat de echte noden zijn. We willen gewoon Gods liefde laten zien door er voor ze te zijn en het vertrouwen te geven dat we dat we dat blijven doen.
Dit is even in het kort wat we tot nu toe gedaan hebben. We kunnen nog niet heel veel op internet maar zullen proberen regelmatig berichten op de site te plaatsen!

Liefs, Jan Jaap & Joanneke

De tijd vliegt....

2009-10-18T21:58:00.003+02:00

Hallo allemaal,

De tijd vliegt... nog 3 weken en dan zitten we al in het vliegtuig...
Natuurlijk vinden we het ook wel spannend en zien we er erg tegenop om straks afscheid te gaan nemen maar we hebben er vooral erg veel zin in!
We zien er heel erg naar uit om alle plannen dan ook eindelijk werkelijkheid te zien worden.

We zijn druk met alle voorbereidingen.
Zaterdag hebben we een informatie avond gehad.
Verder zijn we (eigenlijk vooral JJ) druk met allerlei papierwerk, adres wijzigingen, verzekeringen etc.

Aankomende zondag 25 oktober is onze uitzegendienst om 14.00 uur bij de evangelische gemeente 'de fontein' in het MFC Aperloo. Stadsweg 27 in 't Harde.
Hier zijn jullie van harte welkom!

Al eerder gezegd maar ter herinnering:
Zaterdag middag 31 oktober hebben we een afscheidsfeestje. Iedereen is van harte welkom tussen 15.00 en 18.00 uur bij de ouders van Joanneke aan de Groote Woldweg 100 in Kerkdorp (Oosterwolde)!

Groetjes, JJ & Joan

info avond en afscheid

2009-09-27T19:17:00.001+02:00

Hoi hoi,

Even ter informatie:

Zaterdagavond 17 oktober houden wij een informatie avond. Jullie zijn allemaal van harte uitgenodigd in het kantoor van Duratherm aan de Uiterwaardenstraat 21 in Elburg. Vanaf 19.15 uur is er koffie en thee en om 19.30 uur zullen we beginnen.

Zaterdagmiddag 31 oktober hebben we een afscheidsfeestje. Iedereen is dan ook van harte welkom tussen 15.00 uur en 18.00 uur bij de ouders van Joanneke aan de GrooteWoldweg 100 in Kerkdorp (Oosterwolde) !

Groetjes, Jan Jaap & Joanneke

nog 7 weken....

2009-09-22T09:34:00.000+02:00

De tijd gaat echt snel... nog maar 7 weken en dan zitten we in Namibie.
We hebben er echt ontzettend veel zin in! Natuurlijk komt het afscheid ook steeds dichterbij en daar zien we ook wel tegenop. We zullen vrienden en familie erg gaan missen maar we weten wat voor doel we voor ogen hebben en dat maakt het afscheid nemen weer iets gemakkelijker.
Joanneke is nu het boek 'Gods hart voor weduwen en wezen' van Jaap Dieleman aan het lezen. Echt een aanrader voor iedereen. Zo bijzonder hoe Gods hart klopt voor deze groep mensen en zo bijzonder hoe wij straks ons steentje bij kunnen dragen.
Hiervoor hoef je natuurlijk niet persé naar Afrika, overal is Gods liefde nodig!

Er zijn behoorlijk wat dingen gebeurd na ons vorige bericht...

2,5 week terug is 'oma Magdalena' overleden. Zij is degene waarbij het project in Nambie begonnen is. Zij vangt al jaren weeskindjes op, zorgt voor voedsel, kindermiddagen etc.
Omaatje had kanker en op het laatst is het allemaal erg snel gegaan.
De familie van oma mist haar heel erg. Ook wij vinden het erg dat ze er niet meer is, we hadden er heel veel zin in om haar weer te zien als we in november zouden gaan. Helaas is dit niet zo.
Gelukkig weten we dat zij nu geen verdriet en pijn meer heeft en bij haar Vader in de hemel is :)

Vorige week vrijdag is er een zeecontainer naar Namibie vertrokken. Hier zitten o.a. de inrichting voor de huisjes in waar we de komende 2 jaar zullen wonen. Ook zijn er al dikke truien (ja het kan ook erg koud zijn in Namibie!) boeken etc meegegaan.

Ons visum is rond :) Hier zijn we erg blij mee!

Verder hebben we binnenkort een gesprek met de EZA voor onze verzekering in het buitenland want dit werkt allemaal heel anders dan in NL.

Zondag 25 oktober zal onze uitzegeningsdienst plaats vinden. De dienst begint om 14.00 uur in 't Harde bij het MFA Aperloo (Stadsweg 27). Jullie zijn allemaal van harte welkom.

We houden ook nog een afscheidsfeestje waarbij iedereen ook heel erg welkom is. De precieze datum, tijd en plaats laten we nog weten. 8 november vertrekken we!

Goed dit was weer een korte update..

We zouden het heel erg leuk vinden als jullie af en toe een reactie achterlaten op onze site. Dit is gelukkig weer mogelijk. Je kunt dan reageren onder 'anoniem'.

Bedankt voor jullie interesse, het is erg fijn om te merken dat er zoveel mensen met ons meeleven.

Liefs, Jan Jaap en Joanneke

Ons eerste bericht...

2009-08-10T12:35:00.000+02:00

Hoi lieve familie, vrienden en kennisen,

Via deze site willen we u en jou op de hoogte houden van onze belevenissen in Namibie (Afrika).
We vertrekken begin november voor twee jaar om daar te gaan wonen en te werken.
We gaan helpen bij het opzetten van een kidscentre, deze wordt in het plaatsje Rehoboth gebouwd. In Rehoboth is veel drankmisbruik en AIDS. Overal waar je kijkt ligt vuil. Hieruit blijkt de uitzichtloostheid die er is. Mensen hebben geen doel in hun leven zijn vaak werkloos waardoor ze geen geld hebben. Het centrum wordt gebouwd in blok E. Dit is het armste gedeelte van Rehoboth. De meeste mensen wonen in een huisje van blik.

Mensen kijken uit naar het kidscentre wat er in Rehoboth komt. Ze zeggen wel: 'er is ons al zoveel beloofd eerst maar eens kijken of het wel echt gebeurd'.
Gelukkig zien ze dat er echt wat komen, de bouw is begonnen! :)
Het kidscentre is in eerste instantie bedoeld voor naschoolse opvang. Kinderen komen na school bij ons voor huiswerkbegeleiding, sportactiviteiten, hygiene lessen, maaltijden, douche etc.
Op den duur zal er ook 24 uurs opvang komen voor de kinderen die wees zijn.
Omdat er veel werkloosheid is en we de kids niet weer 'op straat' willen sturen is er ook visie voor een werkgelegenheids project. Meer informatie kunnen jullie vinden op http://www.renekidscentre.nl/
We hebben er heel veel zin in. De plannen waren er al heel erg lang maar omdat de bouw niet heel erg voorspoedig verliep duurde het langer als gedacht. Gelukkig is het nu bijna zover!

We hebben een thuisfront die een aantal zaken voor ons zullen regelen als we in Namibie zijn. Hier zijn we heel erg blij mee! Deze bestaat uit:
Bert Kwakkel, Jonathan Dickhof, José van der Heide, Henri van 't Hof, Jaap & Marleen Schoohoven. Je kunt hen mailen op tfcjanjaapenjoanneke@gmail.com

Ons visum is helaas nog niet helemaal rond. Verder zijn er nog heel veel dingen te regelen. We zijn bezig met het regelen van een gebedsgroep, het maken van een nieuwsbrief etc. Ook zijn we bezig met de financien. We hebben straks geen inkomen meer en zijn volledig afhankelijk van giften. We zijn dan ook op zoek naar sponsors die ons maandelijks willen ondersteunen maar eenmalige giften zijn natuurlijk van harte welkom!
Als u of jij dit ziet zitten kunt u een mailtje sturen naar JanJaap (zie gegevens onderaan)

Als u of jij naast de berichten op deze site ook onze nieuwsbrief wilt ontvangen mag u/ jij een mailtje sturen. Als u geen mail heeft kunt u bellen ons. u krijgt de nieuwsbrief dan per post.

Vriendelijke groeten, Jan Jaap & Joanneke

Misschien wil je geen berichten meer ontvangen van ons. Dan mag je een mail sturen naar: janjaapkoster@hotmail.com dan halen we je uit onze mail lijst.